Kutuplar: Benliğin Aşırı Önemsenmesi ve Benliğin Yok Sayılması
Kolları ve bacakları, sonsuzluktan beri düşüyormuşçasına savrulan ve bir türlü sırtı yere değmeyen bedenimi toparlamaya çalışıyorum. Çok kez, ucu bucağı belli olmayan bir çölü andıran yerde gibi hissederken kendimi, düşünce ürünü olan şeylerden kaçmaya çalışıyorum. Başı ve sonu olmayan bu yerde, bu çölde, görebildiğimin ötesinde bir şeyler aramaya çalışıyorum. Bir kaçış. Bir zaman sonra ufku gördüğümü sanıp, yalancı bir çözüm yoluna tutunuyorum. Hayal dünyasını terk etmemek en etkili fakat en yalancı yöntemdir. Buna rağmen gerçek dünya tam da karşımda. Düşünce ürünü olan her şeyde. Bir sonuca vardırmayan sorular, eyleme dökülemeyen kafa patlatmalar ve yaşama şeklinden oldukça uzak olan, yalnızca düşünme ihtiyacını gidermek için zihni dolduran şeyler... Hepsi yaklaşan bir kum fırtınasının kucağında. Kum fırtınası, yalnızca benim olduğum bir çölde bana doğru yaklaşıyor. Görünüşte birbiriyle kaynaşan ve birbirinden ayırt edilemeyen düşüncelerden bir tanesi, kendisini hatırlatmak...