Kayıtlar

Mart, 2022 tarihine ait yayınlar gösteriliyor

Eserlerindeki Yaşamıyla Leonardo

Resim
  Leonardo’nun çocukluk döneminde anneye dair ilk izlenimlerinin, gayrimeşru bir çocuk oluşunun, 5 yaşındayken annesinden ayrılarak dedesi ile yaşamaya başlamasının resimlerinde belirli başlı bazı etkilere neden olduğu düşünülüyor. Leonardo’nun resimlerinde, kadın figürlerinin yüzündeki gülümseme, aslında anne tarafından emzirilmelere ve öpülmelere ilişkin anılardan türediği üzerinde yorumlar yapılmıştır. Psikanalitik bir yaklaşımla ele almaya başlarsak C. G. Jung’un anne arketipi üzerine söyledikleri bize epeyce ipucu veriyor. Her arketip gibi anne arketipinin de farklı farklı birçok tezahürü olduğunu söyler Jung. Bunların dadı, sütanne, tanrıça, bakire Meryem, Tanrı’nın anası, Kybele-Attis tiplemesi gibi birçok şekilde olabileceğini eklemiştir. da Vinci’nin resimlerindeki anne imgelerine baktığımızda da bakire Meryem, Leda, Mona Lisa gibi tiplemeler   görürüz. Jung “…çocuk psikesi üzerindeki bütün o etkilerin tek kaynağ...

ötekinin belleğinden öz’nelleşmeye

  Elalemin belleğinden, nesnelliğinden koparak kendi öznelliğine, kendi oluş’una koşmanın verdiği yalnızlığa katlanmak gerekliliği, insanın yaşam üzerinde kendi gerçekliğini görmek deneyimine yakınlaşamamasıyla sonlanması olası bir ihtimaldir. Bu yalnızlığa katlanmayı göze almak, yaşamı tek celsede tinselleştirmekte ve onun anlaşılmasını, anlamlandırılmasını zorlaştırmakla(bireyselleştirmekle) birlikte şeffaflaştırmaktadır. Bu anlamlandırılışın yaşam üzerindeki formları, bireyin sıklıkla karşı karşıya kalmış olduğu gündelik yaşam mevzularında kendisini derinlerde gizler. Kaçınılan durumun ‘’rasyonalitesi’’, öznelleşmekten uzaklaştırırken, şey’leri yok etmeye çalışmayı açığa çıkarır. Kaçınan kişi, şey’leri gün içerisinde onlarca defa yok ettiğinin ‘’farkında olmayan’’ kişidir. Otto Rank’ın düşüncesinin içeriğine göre; kaybetmekten korktuğumuz hayatı çok hızlı bir biçimde doldurmaya çalışırız ve içimizdeki ‘’hiç oluş/ölüm’’ kaygısının yansıyan yüzü olan ‘’yaşanmamış hayat’’ kendisi...

KAFKA’NIN BAKIŞ AÇISINDAN ROMANLARINDAKİ TOPLUM DÜZENİ

Resim
         Bireyler içinde bulundukları toplumun yarattığı ortak kimliği bünyelerinde barındırırlar. Özgünlük veya en azından bu özgünlüğün dışavurumu konusunda tam bir özgürlükten söz etmek mümkün değil gibi görünür. Fakat kimi zamanlar, kimi toplumlar vardır ki, bireyselliğin neredeyse tamamen yokluğu, ortak bir toplumsal kimliğin değişmez varlığı göze çarpar. Bunun örneklerinden birinin klasikler zamanında ele alınan toplumlar olduğunu düşünüyorum. Ortak dertler, algılar, gayeler bireyleri tek noktada toplamış gibi görünür. Bir okuyucu olarak fazla hakim olmadığımız nedenler, geçmiş etkenler ve yıllardır süregelen düzen insanları belli bir sistemin içine sokmuş ve içinde öğütmüş, her bir bireyi bu sistemin işlemesini sağlayan bir çarkın dişlisi haline getirmiştir. Büyük yazarların yarattığı; kendine has acıları, sevinçleri, tuhaflıkları, fikirleri olan -içimizden biri olan, idealize edilmemiş ve gerçekçi olan- baş karakter bu toplumsal düzenin içinde ...