Yaşadığının Farkında Mısın?

 

Farkında olmak. Son zamanlarda duyduğumuz popüler cümlelerden birisi. Herkes artık bir şeylerin farkında olmamızı istiyor. Sevdiğimizin, sevildiğimizin, günümüzün, ilişkilerimizin, yaşadığımızın ve daha nicesinin. Peki farkında mıyız gerçekten bunların? Ya da farkında olduğumuzun veya olmadığımızın farkında mıyız? Haydi yirmi dört saat olarak bize bahşedilen günün ne kadarının farkında olduğumuzu düşünelim. Uyandığımızda aldığımız nefesin ciğerlerimize doluşunun farkında mıyız mesela. Peki işe ya da okula giderken yanından geçtiğimiz insanların. Arkadaşlarımızın, ailemizin bizden beklentilerinin, onlardan beklediğimiz şeylerin. Kısacası yaşadığımızın farkında mıyız?



Yaşamak yalnızca gözümüzü açmak, hızlıca bir şeyler yiyip okula veya işe koşturmak, akşam eve gelip televizyon izlemekten ibaret olabilir mi? Her gün istemsizce yaptığımız bu monoton uygulamalar bizi ele geçirmiş durumda ve biz neredeyse bunun bile farkında değiliz. Alışkanlık adı altında yapmaya alıştığımız ne varsa tıpkı programlanmış bir robot gibi yapmaya devam ediyoruz. Bunun en üzücü tarafıysa çoğumuz bundan şikayetçi değiliz. Yaşamanın bu olduğunu zannederek yaşantımızdan bir günü daha eksiltmenin verdiği rahatlıkla yaşıyoruz hayatlarımızı. Oysa büyüklerimiz bizlere aldığın her nefesi doya doya yaşa demişti. Gençliğinin kıymetini bil. Gönlünce eğlen, yaşa, büyük işler başar demişti. Şimdi bu cümleler kulağımızda herhangi bir sözden farksız. Hani bir söz vardır hayat otobüsün sol penceresinden bakarken sağ penceresinden kaçırdıklarımızdır diye biz galiba artık her iki pencereden de kaçırıyoruz hayatı. Baktığımız yolu bilmiyor, önümüze çıkanları görmüyoruz.



Nasıl geldik bu hale diye düşünürken yitirdiğimiz insan ilişkilerimiz, aile bağlarımız, değişen hayat şekillerimiz geliyor aklıma. O küçük sıcak evlerimizden çıkıp çok katlı gökdelenlere geçerken de yitirdik biraz farkındalığımızı. Nasıl diye düşünüyorsunuz değil mi? O küçük evlerimizde evin önünden geçenleri, olup bitenleri, komşumuzun halini kısacası yaşadığımız yerde olan her şeyin farkında olurduk, bilirdik sokağımızda neler olup bittiğini. Artık o çok katlı evlerimizde karşımızda oturan insanları dahi tanımıyoruz. Aynı asansöre biniyor bir merhaba demekten aciz kalıyoruz. Böylece sadece kendi küçücük dünyasında yaşayan geri kalan her şeyden bir haber insanlar olarak yaşıyoruz hayatlarımızı. Telefonlarımız akıllandıkça ve dünya avucumuza sığdıkça daha çok koptuk hayatlarımızdan, arkadaşlarımızdan, eşlerimizden. Karşımızdakinin yüzüne bakmayı unuttuk. Söylemekten çekindiği bir şey varsa yüzünden okurduk eskiden, dertlerine derman olurduk eşimizin, dostumuzun. Şimdiyse gömüldük telefonlarımıza kimsenin derdi kimseyi ilgilendirmez diye diye yaşamaya devam ediyoruz. Instagrama birkaç hikâye koyabilecek kadar yaşıyoruz ilişkilerimizi herkesle. Peki eğlencelerimize ne oldu? Tabi onları da feda ettik beğenilme arzularımıza. Onları da telefonlarımıza sığacak hale getirdik. Çok sevdiğimiz bir ünlüyü gördüğümüzde, heyecanlı bir olay yaşadığımızda, maç izlediğimizde, konsere gittiğimizde, merakla beklediğimiz o seyahate çıktığımızda telefonlarımıza kaydetme uğruna feda ettik bu anıları. Hiçbirini hakkıyla yaşayamadık. Şimdi nasıl bekleyebiliriz ki bu insanların yaşadıklarının farkında olmalarını. Bu popüler söylem hayatlarımıza girmeseydi belki de hala farkında olmayacaktık bunların. Neyse ki bazen şikâyet ettiğimiz popüler söylem ve davranışlar hayatlarımıza dokunup yeni bir sayfa açtırabiliyor bizlere. Umarım bu dilden dile dolaşan farkındalık söylemi zamanla gerçekten hayatlarımızın, yaşadığımızın farkına varmamızı sağlar da geri alabiliriz hayatlarımızı. 

-Büşra Karakaya

Yorumlar

Bu blogdaki popüler yayınlar

Marifet renkte mi? Yoksa...

BİR BAKIŞ: ÖPME VE ÖPÜŞME

Düşünce Kovalıyordu Peşinden