Yaşadığının Farkında Mısın?
Farkında
olmak. Son zamanlarda duyduğumuz popüler cümlelerden birisi. Herkes artık bir
şeylerin farkında olmamızı istiyor. Sevdiğimizin, sevildiğimizin, günümüzün,
ilişkilerimizin, yaşadığımızın ve daha nicesinin. Peki farkında mıyız gerçekten
bunların? Ya da farkında olduğumuzun veya olmadığımızın farkında mıyız? Haydi
yirmi dört saat olarak bize bahşedilen günün ne kadarının farkında olduğumuzu
düşünelim. Uyandığımızda aldığımız nefesin ciğerlerimize doluşunun farkında
mıyız mesela. Peki işe ya da okula giderken yanından geçtiğimiz insanların.
Arkadaşlarımızın, ailemizin bizden beklentilerinin, onlardan beklediğimiz
şeylerin. Kısacası yaşadığımızın farkında mıyız?
Yaşamak yalnızca gözümüzü
açmak, hızlıca bir şeyler yiyip okula veya işe koşturmak, akşam eve gelip
televizyon izlemekten ibaret olabilir mi? Her gün istemsizce yaptığımız bu
monoton uygulamalar bizi ele geçirmiş durumda ve biz neredeyse bunun bile
farkında değiliz. Alışkanlık adı altında yapmaya alıştığımız ne varsa tıpkı
programlanmış bir robot gibi yapmaya devam ediyoruz. Bunun en üzücü tarafıysa
çoğumuz bundan şikayetçi değiliz. Yaşamanın bu olduğunu zannederek
yaşantımızdan bir günü daha eksiltmenin verdiği rahatlıkla yaşıyoruz
hayatlarımızı. Oysa büyüklerimiz bizlere aldığın her nefesi doya doya yaşa
demişti. Gençliğinin kıymetini bil. Gönlünce eğlen, yaşa, büyük işler başar
demişti. Şimdi bu cümleler kulağımızda herhangi bir sözden farksız. Hani bir
söz vardır hayat otobüsün sol penceresinden bakarken sağ penceresinden
kaçırdıklarımızdır diye biz galiba artık her iki pencereden de kaçırıyoruz
hayatı. Baktığımız yolu bilmiyor, önümüze çıkanları görmüyoruz.
Nasıl geldik bu hale diye
düşünürken yitirdiğimiz insan ilişkilerimiz, aile bağlarımız, değişen hayat
şekillerimiz geliyor aklıma. O küçük sıcak evlerimizden çıkıp çok katlı
gökdelenlere geçerken de yitirdik biraz farkındalığımızı. Nasıl diye
düşünüyorsunuz değil mi? O küçük evlerimizde evin önünden geçenleri, olup
bitenleri, komşumuzun halini kısacası yaşadığımız yerde olan her şeyin farkında
olurduk, bilirdik sokağımızda neler olup bittiğini. Artık o çok katlı
evlerimizde karşımızda oturan insanları dahi tanımıyoruz. Aynı asansöre biniyor
bir merhaba demekten aciz kalıyoruz. Böylece sadece kendi küçücük dünyasında
yaşayan geri kalan her şeyden bir haber insanlar olarak yaşıyoruz
hayatlarımızı. Telefonlarımız akıllandıkça ve dünya avucumuza sığdıkça daha çok
koptuk hayatlarımızdan, arkadaşlarımızdan, eşlerimizden. Karşımızdakinin yüzüne
bakmayı unuttuk. Söylemekten çekindiği bir şey varsa yüzünden okurduk eskiden,
dertlerine derman olurduk eşimizin, dostumuzun. Şimdiyse gömüldük
telefonlarımıza kimsenin derdi kimseyi ilgilendirmez diye diye yaşamaya devam
ediyoruz. Instagrama birkaç hikâye koyabilecek kadar yaşıyoruz ilişkilerimizi
herkesle. Peki eğlencelerimize ne oldu? Tabi onları da feda ettik beğenilme
arzularımıza. Onları da telefonlarımıza sığacak hale getirdik. Çok sevdiğimiz
bir ünlüyü gördüğümüzde, heyecanlı bir olay yaşadığımızda, maç izlediğimizde,
konsere gittiğimizde, merakla beklediğimiz o seyahate çıktığımızda
telefonlarımıza kaydetme uğruna feda ettik bu anıları. Hiçbirini hakkıyla
yaşayamadık. Şimdi nasıl bekleyebiliriz ki bu insanların yaşadıklarının
farkında olmalarını. Bu popüler söylem hayatlarımıza girmeseydi belki de hala
farkında olmayacaktık bunların. Neyse ki bazen şikâyet ettiğimiz popüler söylem
ve davranışlar hayatlarımıza dokunup yeni bir sayfa açtırabiliyor bizlere. Umarım
bu dilden dile dolaşan farkındalık söylemi zamanla gerçekten hayatlarımızın,
yaşadığımızın farkına varmamızı sağlar da geri alabiliriz hayatlarımızı.
-Büşra Karakaya
Yorumlar
Yorum Gönder