DEPRESYONUN KIYISINDA
Çok fazla düşünce var. Beyninin tüm kıvrımlarına işlemiş düşünceler. Elinde olmadan akıp giden, birbirine çarpan, birbiriyle yarışan düşünceler... Görünmez bir el tarafından savruluyor. Ayakları yerden kesiliyor, sonra aniden yere çarpıyor, acımasızca sürünüyor. Sadece bedeni değil düşünceleri de savruluyor, daldan dala atlıyor dünyadaki tüm konular: "Kaçınılmaz olarak her insan önce iyi olmaya çalışır, yaşama güdüsü en temel güdüdür." Belli belirsiz sesler duyuyor sonra, camdan sesler, saplanıyorlar sanki kulaklarına. Lakin keskin değiller, yumuşaklar, anlaşılamayacak kadar yumuşaklar. Ruhu belirsizliğe bağışıklık kazandığı için bedenine kulak veriyor. Etrafa göz gezdiriyor. Önünde bir uçurum var. Dipsiz bir uçurum, karanlık bir boşluk. Şu an içinde bulunduğu yorgunlukla, bitkinlikle, çökkün ruh halinin ve ümitsizliğin verdiği o "tatlı" sarhoşlukla bu uçuruma atlamak ne kolay. Ama direnmek istiyor çünkü iyi oluş hâli haklı istemidir insanın. Yine de kendini ba...