Araftaki Durgunluk Deneyimi
Yalnızlığın ortasında sanırken kendini, etrafında onlarca yüz buluyor. Başını kaldırıp tek tek bakıyor belirsizliğin sindiği bu yüzlere. Ona çarpan bakışlarda donukluk, hissizlik ve -sanki biraz- kesinlik var. İçinde bir yerde bir şeyin öldüğünü hissediyor, bu şey sessizce -ve kimsenin umurunda olmadan- bir bataklığın dibini boyluyor. O bataklığa ilk kez kendisine ait bir şey giriyor ve o bunu başta kötü olarak yorumluyor. İçindeki bu sönen varlığın bataklığı boylamasını hissederken çareyi yüzlerde arıyor. Fakat yüzler ona çare olmuyor. Hepsi de güzelliklerle dolu ormanın içinde koşarken ve yeni ağaçlar görmeyi beklerken aniden karşısına çıkan ve donup kalmasına neden olan heykellere dönüşüyor. Bu heykeller karşısında tuhaf bir baş dönmesiyle sarsılırken etrafında her biri ayrı birer insan değil, bir yasa tarafından özgünlükleri törpülenmiş "yasa oburları"nı görüyor. "Yanlış olan ne?" diye soruyor kendine, sonra bu soru öyle yabancı geliyor ki, içi nereden geldi...