TOPLUM BİREYE İNDİRGENDİĞİNDE
Kendi düşünce şehrine girdiğinden beri huzursuz. Tarifi olmayan bir boşluk hissi bu. İçi küflenip kararmış sanki. Eskiden beri eriyormuş da artık yokluğa doğru yol almış gibi hissediyor çok kez. Anlayamadığı bir takım düşünceler var. Neredeyse hepsi yabancı. Tanıdık değiller ve aslında hiç bir zaman tanıdık olmadılar. İşin tuhaf yanı ise bunu hayatında ilk kez fark etmesiydi. Adım atamıyor düşünce yumaklarının içinde. Her biri kollarına, bacaklarına sarılmış. Dört bir yandan alarm sesleri yükseliyor aynı anda, kırmızı bir uyarı ışığı eşliğinde. Adım atmak için çabaladıkça alarmlar ince bir bedene bürünüp beyninin içine giriyorlar sanki. Öyle bir mekanizma ki bu; kendisine ait olana yönelmesine, kendisini bulmasına hatta aramasına bile müsaade etmiyor. Görünürde saydam olan duvarlar görüyor ve kaçınılmaz olarak hepsinin içinden geçebileceğini zannediyor. Duvarlara doğru hızla koşmaya başlıyor, gittikçe hızını artırıyor fakat beklenmedik bir biçimde duvara çarpıyor. Sarsıntıyla...