Tinselliğimizin Gölgesinde Yaşarken
İnsan, yaşamda tüm köşeleriyle tanımlanamayacak olandır. Bundan dolayı kendisini sınırlandırmaya çalışandır. Karanlığının içindeki aydınlıkları ve aydınlıklarının içindeki karanlıklarını görmek istemeyendir. Tanımlanamayacak olduğunu tanımlamalarla ifade etmeye çalışandır. Başka’da varlığını var etmeye kalkışandır. Varoluş derin, katmanlandırılması ucu bucaksız ve fırlatılmışlığın gölgesinde ontolojik bir durumdur. Gözlerimizi kendi içimize çevirdiğimizde karşılaştıklarımız; karanlıklarımız ve aydınlıklarımızla bir bütün oluşturur. İnsan, bu doğrultuda kendisiyle ilişkilenmek yolunda kendisine değmemeyi ve rahatının bozulmaması, konfor alanlarından kopmaması açısından savunma mekanizmalarına değmeyi, onlarla ilişkilenmeyi, kendisine değmeye tercih eder. Yabancılaşmak ise insanın kendi karanlığına yönelmesini engelleyen en asli savunma mekanizmalarından bir tanesidir. İnsan aşırı kalabalıklaşır, bu görevi kalabalıklar yardımıyla yerine getirerek kendisine yabancılaşır. Asli olarak insan...