Kayıtlar

Ocak, 2022 tarihine ait yayınlar gösteriliyor

Tinselliğimizin Gölgesinde Yaşarken

İnsan, yaşamda tüm köşeleriyle tanımlanamayacak olandır. Bundan dolayı kendisini sınırlandırmaya çalışandır. Karanlığının içindeki aydınlıkları ve aydınlıklarının içindeki karanlıklarını görmek istemeyendir. Tanımlanamayacak olduğunu tanımlamalarla ifade etmeye çalışandır. Başka’da varlığını var etmeye kalkışandır. Varoluş derin, katmanlandırılması ucu bucaksız ve fırlatılmışlığın gölgesinde ontolojik bir durumdur. Gözlerimizi kendi içimize çevirdiğimizde karşılaştıklarımız; karanlıklarımız ve aydınlıklarımızla bir bütün oluşturur. İnsan, bu doğrultuda kendisiyle ilişkilenmek yolunda kendisine değmemeyi ve rahatının bozulmaması, konfor alanlarından kopmaması açısından savunma mekanizmalarına değmeyi, onlarla ilişkilenmeyi, kendisine değmeye tercih eder. Yabancılaşmak ise insanın kendi karanlığına yönelmesini engelleyen en asli savunma mekanizmalarından bir tanesidir. İnsan aşırı kalabalıklaşır, bu görevi kalabalıklar yardımıyla yerine getirerek kendisine yabancılaşır. Asli olarak insan...

İNSAN YAPBOZUNUN ARANAN PARÇASI: SAMİMİYET

Resim
  Bir buhran başlangıcıydı ya da bir farkındalık gemisinde biraz daha derin sulara açılmaktı. Buna yolda karar verecekti. Samimiyetsiz insanların olabildiğince çok olduğu kalabalık bir caddede köprünün denizi yardığı gibi ilerlemeye çalışıyordu güç bela. Bir yandan içinde bulunduğu bu tuhaf ve vücut yapısına zarar verici radyasyon ortamından uzaklaşmak için denize düşen ekipmansız bir dalgıç gibi çırpınıyordu. Diğer yandan insanların nasıl bu kadar samimiyetsiz olduğunu anlamlandırma çabasına girdi. Sonu fayda verecek bir çaba mıydı bu? Meraklanıyordu doğrusu! Bir an kalabalığın içinde durdu, dünyayı ve zamanı durdurabildiğini düşündü ki bunu yapabilmişti fütursuzca. Aheste aheste yelkovanın akrebi kovaladığı gibi etrafında 360 derece dönerek insanları incelemeye başladı. O kıyamet kopmuş dolu caddede. Fakat hiç beklemediği tuhaf bir şey olmuştu. Samimiyet ile samimiyetsizlik arasındaki o hudut perdesi aralandı. Ve iliklerine kadar hissetti. Böylesine büyük bir enkazı dah...

İntiharı Tanımlamak

           Çaresizlik, umutsuzluk, çözüm arayışı nedenleriyle öz kıyımını gerçekleştirebilir birey. Söylemeye çalıştıkları ve söyleyemedikleri, yapmaya çalıştıkları ve yapamadıkları arasında kalır; bu süre içerisinde özüne yabancılaşır. Kaygısı, acısı, huzursuzluğu bir kendini gerçekleştirme aracı olmanın dışına çıkar; ruhsal örselenmelere neden olur. Yıkım ince ince ruha yayılır, onarma girişimleri gittikçe azalır. Birey umutsuzluk içerisinde kalır. Kurtarıcıyı bekleyip beklememe arasında, metalaştırılan yaşamda varlığını sürdürmeye çalışır. Girdiği döngüyü kıramaz, kırmaya çalıştıkça kendisi daha da kırılır. Bunun sonucunda dünya üzerindeki varlığını sonlandırır. Jean-Paul Sartre intiharı bir kaçış olarak değil bir reddediş olarak değerlendirir. Bu reddediş özgürlüğü reddediştir, özgürlüğün olumsuzlanmasıdır. Geçmişi bilerek şu ana odaklanmayı, bu diyalektik bağlamında gelecek tasarısı oluşturmayı içerir özgürlük; ve tüm bu sürecin sorumluluğunu üstlenm...

Telaşa Biraz Mola

Çoğunluğun bildiği bir Türk dizisinde, şirkette çalışan genç bir kadın vardı. Bu kadın, sabahtan gider patronunu asiste eder, gün içinde önemli görüşmeleri organize eder, o toplantıdan bu toplantıya koşar, dışarıdaki iş görüşmelerini de organize eder ve yetmez diğer patronlarının işlerine de el atardı. Genç kadın, canına kastı varmış da, yarınlar yokmuşçasına, dur durak bilmeden çalışırdı. Bu hikâye size de bir yerden tanıdık geliyor mu?          Bazı insanlar vardır, bilirsiniz. Hayat; olduğu yerde, kendi düzeninde akıp giderken dur durak bilmeden sanki tüm dünyanın derdini tasmasını o kurtaracakmış gibi herkesi dinleyen, bir sorun olduğunda acil butonuna basılmış gibi ivedilikle çözmeye çalışan, bulunduğu projelerde fikir üreten, olanca gücüyle çalışan, herkesin yardımına koşan; çevresine, sevdiklerine, arkadaşlarına, doğaya, hayvanlara, çocuklara ve tanımadığı insanlara bile duyarlı, onlar için kendini tüketen o insanlar... Çevremizde çok var ...

İNSANIN KAYBOLMAMA SAVAŞI: KUTUPLAR

  Çekingen - atılgan, cimri - cömert, içedönük - dışadönük, huysuz - uyumlu, sessiz - konuşkan, iyimser- karamsar, çocuksu - olgun, bireyci - toplumcu... Ve tüm bu kutuplar içerisinde en ilkel idealleştirilmiş olanı: iyi ve kötü. Bunun gibi sayısız kelime yazılabilir ve herbirinin karşısına tam zıttı konulabilir. Tüm bu birbirinin zıttı ifadeler seçilmek ve sonsuza dek vazgeçilmemek üzere karşımızda dikilirler.     İnsan bir delikten öylece bırakılmış gibi kendini yerde, karanlığın içinde bulduğunda dünya anlamsızdır. İlk bakışta etrafında sayısız özellik vardır ve bu özelliklerin hepsi de insanların benliğindeyken idealleştirilmiş haldedir. Tüm bu değerler, özellikler, tüm bu kutup ifadeler gerçekte birer kelimeden ibarettir. Yalnızca, dışavurulan özelliklerin abartılması (idealleştirilmesi) sonucu ortaya çıkmış birer adlandırmadır. "O ya da bu" olmak zorunda değildir. Fakat karanlık korkutucudur, sonrası bilinmezliktir, kişinin kendi içindekileri keşfetmesi -belk...