PDR'den bir iz GPD
Psikolojik danışman olmak; ilmek ilmek dokunmak bir kalbe, bebeklikten atılan o ilmiklerin düğümüne bakmak tek tek, varsa o kalbi acıtan ona zarar veren bir anı, götürmek onu o acıya yaklaştırmak daha da fazla, yaşasın diye onu, o yaşayamadığını, yaşasın ki atabilsin hücrelerinden ona zarar veren zehri, yarım kalmışlık hissini tamamlamak bazen, onunla birlikte hissetmek ama onunla onun gibi hissetmek biraz, kendinden de gitmeden o olabilmek, onun düşüncelerine sızabilmek, korkmadan cesurca durmak onun yanında, güç olabilmek ona kendini en güçsüz hissettiği zamanlarda. Yaralara merhem olmak denemez belki ama o yaraları birlikte sarmak ya da o sarıyorken onun yanında durmak ve gözlerinin içine bakıp ben senin yanındayım, buradayım korkma diyebilmek en çok. Onun bakmayı reddettiğini gösterebilmek ona, kendinde kaybolurken o, onda kendini bulmak değil, kendini bulsun diye karanlıklarında yine onun içindeki o ışığı yakmak ve bak işte orada aradığın kendin diyebilmek, işte böyle müthiş ...