Düşünce Kovalıyordu Peşinden

Yıllardır buna maruz kalıyordu. Belki de bilmiyordu fakat bunu yapmaya çalışıyordu. Ne zaman düşünmeye çalışsa, beyni direnç göstererek buna izin vermiyordu. Ruhunu ve düşüncesini yatağa bıraktıracak serin bir uyku çöküyordu üzerine. İnatlaşamıyordu bedeniyle, emri altındayım diye düşünüyordu. Ne zaman uykuya dalmaya çalışsa, peşi sıra düşünceler akın etmeye başlıyordu aklına. Kimi zaman üşeniyor, kimi zaman yazmaya değer olmadığını düşündüğü için kalkmıyordu, sıcak bedenini usulca bıraktığı o yataktan. Fakat bu döngüyü sürdürebilir miydi? Bedeniyle ruhu arasındaki o tezat, o tezat nereden doğuyordu? Kaynağı neydi? Farkına varamadığı bir hüzün mü? İçini derinlemesine kemiren bir yaşanmışlık? Karar vermek için hayli kararsızdı. Bu döngüyü kırmak istiyordu fakat, bedenine ihanet etmeyi de istemiyordu. Vücudumun hakim yöneticisinin vardır bir istediği diyerek, üşengeç ruhunu öteliyordu. Soluklanıyor, kimi zaman kendine kalıyor fakat, bedeni düşüncelerini birilerine aktarmak için tekrar tekrar onu durduruyordu. 

Her şeyi bırakmaya çalışacağı hissiyle bir gün doğdu, güne doğdu. İçine tuhaf bir melodi akıyordu. Bu melodi de, tıpkı düşüncelerini aktarmasını engelleyen bedeninden doğuyor gibi hissediyordu. Belki de zamanı mı yaklaşmıştı? Bilemiyordu fakat, onu, yani vücudunu dinlemeyi sürdürme kararı aldı. Karar alıyordu. Başlangıçta garipseyeceğinden emin bir şekilde düşünmeye başladı. Bu kadar hızlı mı gelişecekti her şey? Doğal değil miydi ki? Ne zaman ‘’uyku’’dan uyanacağını kim bilebiliyordu? Doğal olduğuna kanaat getirerek farklılık yaratmak istedi. Soluklanmak için. Düşünce dünyasıyla iş birliği kurmak için derinlemesine dalmaya başladı kendisine. Kovalamıyor, bir rüzgarın bedeninde dans edişine izin verir gibi düşüncelerin aklında dans etmesine izin veriyordu. Döndü, kendisine ve ruhuna baktı. Bir resim fırçasıydı. Hayranlık uyandırabilecek bir fırça. Fakat henüz uykuda olan bir fırça.

Aklından dışarıdaki dünya geçti, bir dünyadan ötekine seslenmek ister gibi bir vaziyet aldı ruhu. Dünya ne kadar karışık bir yerdi öyle; ne kadar insan, o kadar düşünce. Garipsedi. Karışmak istedi toplumun içerisine. İşte, felaket türünde bile olsa gerçekliğe hapsetmeye karar verdi kendisini. Karışacaktı, içlerine, içine. 

Kendinden çıkabildi, ötekine. Buna karar vermişti çoktan. Dolaşmaya başladı biteviye. Gözlemek, gözlemlemek geliyordu içinden. Gerçeği bulmanın nasıl bir şey olduğunu, gerçeğin ötekiler tarafından nasıl algılandığının merakı vardı içerisinde. Yürüdü, yüksek düzeyde bir farkındalıkla, fakat neyle karşılaşacağından bir o kadar habersiz şekilde. 

Genç bir adam gördü, yanında sevgilisi olarak düşündüğü bir kadınla. Genç adamın yüzü çok özgündü, henüz farkına varılmamış bir özgünlük. Bu yüzde aynı zamanda kendine has bir bilgelik görünüyordu. Onda, toplumun kendine yüz çevirmişliği de mevcuttu. Ama derin bir bilgeliğe hakimdi yüzü. Genç adamın simasını unutmamak için hafızasını zorlayarak, nefes alabileceği bir mekan bakındı kendisine. Yürürken, genç adamın nelere sahip olabileceğini düşündü. Belki o da sadece dinlemekteydi kendisini, kendisi gibi. Belki dünyanın tüm yüklerini biriktirmiş şekilde sırtında, kaldırmaya çalışmaktaydı kendisini, o bilge ifadeyle. Kendiliğinden hiçbir eve sahip olamadığımız şu dünyada, kendine bir ev bulabilen insanlar ne kadar da şanslılardı diye düşündü. Soluklanmak isteğiyle arayışa geçtiği parkı buldu. Dünya karmaşası içerisinde, kendisine bir yer bulmuş gibi hissetti bir anlığına. Yüzünü, soyut olan tüm kavramlara döndürerek düşünmeye başladı. Bunu istemiyordu, öteki olanı aramak için düşünmeye zorladı kendisini. Yüzünü onlara doğru çevirdi, binlerce sorumlulukla karşı karşıya buldu kendisini. Kendisini unutmuş, her yere aynı anda yetişmeye çalışan, kendinden başka her şeyle ilgilenen insanlar topluluğu. 

İşte dünya karşısındaydı. Akış içerisinde, tahmin edilemeyecek yükseklikte sorumluluklar. Yaşamın olumlanmaya çalışılması. Bazı şeyler tahmin edilebilir dahi olsa, kendilerine has bir form yakalamıyorlar mıydı? Öteki de mümkün olmalıydı, tüm düşünce kapsamları dışında. Anlam veremedi tüm bu olanlara; soluklanmak için kendinden çıktığı, soluksuz kaldığı dünyaya. Huzur istiyordu artık, sadece huzur. Dışarıya gerçekleştirmiş olduğu bu kısa yolculuk, onu dünyanın acımasız sorumluluklarıyla yüz yüze bırakmıştı. Nefes almak istiyordu fakat, düşünce kovalıyordu peşinden; huzur imkansızdı. 

Serdar Görkem Saka 

Yorumlar

  1. Bu yorum yazar tarafından silindi.

    YanıtlaSil
  2. Kendimi buldum yazanın kalemine sağlık 💙

    YanıtlaSil
  3. ‘Ne zaman uykudan uyanacağını kim bilebilirdi’ uykudan uyanıp kendimizle tanışacağımız günlere♥️ Kaleminize sağlık🌸

    YanıtlaSil
  4. Aslında her şeyi garipsememeliyiz. Biraz dünyayı akışına bırakıp o akışı seyretmek bazen en güzel şey olabilir.

    YanıtlaSil

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Marifet renkte mi? Yoksa...

BİR BAKIŞ: ÖPME VE ÖPÜŞME