YAŞAMAK İÇİN Mİ ÖLÜRÜZ YOKSA ÖLMEK İÇİN Mİ YAŞARIZ?
Ölüm nedir? Ölüm, bir canlı varlığın hayati faaliyetlerinin kesin olarak sona ermesidir. Canlı varlıkların herhangi bir dokusunun canlılığını kaybetmesine de ölüm denir (1). İnsan öleceğini bilen tek canlıdır. Kesin olarak bildiğimiz halde bile düşünmemeye, ölüm konusu geçince bile konuyu değiştirmeye, yok saymaya çalışan kendimizi susturarak daha yaşayacağız daha ne gördük gibi sözlerle kendimizi avutan birtakım savunma mekanizmaları kullanırız. Peki biz bu kelimeleri kullandığımızda kendimize karşı iyi mi yaparız? Sanmam.
Çok hoşuma giden bir örnektir: Deve kuşu* tehlikeli bir durum olduğunu anladığı zaman kafasını kuma gömermiş böylece kendini güvende hisseder tehlikeli olaylardan kendini koruduğunu düşünürmüş, bu durum sadece geçiştirmedir, ne gibi? Çürüyen dişimizi ağrı kesici alarak sorunu çözdüğümüzü zannettiğimiz gibi. Bizler düşünen, sorgulayan, araştıran birer varlık olarak böyle yapmamalıyız. Ölüm; evet ölüm bu soğuk kelimeyi okuyunca bile insanın tüylerinin diken diken olması, içinin ürpermesi şu an gerçekte olmasa bile insan zihninde çift kanatlı bir pencerenin o rüzgarda hiddetiyle sert bir şekilde açılması ve açılan o pencerenin duvarla birleşiminden çıkardığı korkunç ses, rüzgarın dalgalandırdığı tül perdenin havada dalgalanışı ve insanın suratına çarpan o acı ve tek gerçek. Ölümden korkmamızın onu özümsememizin ve ısrarla kabul etmemizin altında yatan birçok faktör vardır. Bunlardan bazıları nerede ve nasıl sona ereceğini bilemiyor olmamızdır. Belki de işin en heyecanlı kısmı buradadır, düşünsenize bir film bazen tamamen her şeyi anlattıktan sonra biter bazen de her şey anlatılmadan yarıda kesilir ve seyircinin tamamlanması beklenir. Siz ne derdiniz? Acaba sizin filminiz nasıl bitecek? Belki yarım kalmış hayaller belki tamamlanmamış gezilip görülmesi gerekenler yerler belki yarım kalmış aşklar, sevgiler ve hayatlar. Tabi ki şu müthiş sözü eklemek isterim: Pişman öleceksin her türlü pişman öleceksin, biri yaptıkların için diğeri yapmadıkların için. Sizi bilmem ama bana göre sanki insanın yapmak isteyip de yapamadığı hayallerle ölmesi çöl de güneşin tam tepeden insanın kafatasını kavurup beynini fokur fokur kaynatırken bütün lobların (prefrontal, temporal…) aşure kazanı gibi birbirine karışıp da mataramızdaki bizi hayatta tutacak kadar suyu içmemek gibi bir hadiseye benzer. Yaşamak için mi ölürüz yoksa ölmek için mi yaşarız sorusuna gelince bu sorunun cevabı subjektiftir. Uzun uzadıya tartışılması, üzerinde konuşulması gereken konular arasındadır. Bireyden bireye değişir bense buna ölmek için yaşıyoruz cevabını vermek istiyorum. Frankl şöyle der: ‘Yaşamak acı çekmektir, hayatta kalmak bu acıyı çekerken bunun anlamını anlamaktır.’ Ölüm karşısında yapılacak tek şey güzel eserler bırakmaktır. Hiç düşündük mü neden diğer canlılar bilim, sanat ve müzik yapmazlar çünkü öleceklerini bilmiyorlar. İnsan ölsün ki ve ölümlü olduğunu bilsin ki ölmeden önce bir şeyler yapmayı akıl etsin. Ölümü anlamadan canlının ve maddenin çevrimini anlamadan bu yaşamın ne olduğunu anlamak mümkün değildir. Ölüm paralize edici değil harekete getirici bir duygu oluşturmalıdır (2).
Yalom, ölüm farkındalığını artırmak için fantaziden yaralanır. Danışandan bir şekilde kendi ölümünü düşünmesini ister; cenazesinin nerede (yoksa siz hâlâ boğaz manzaralı mezar yeri ayırtmadınız mı? 😊) – ne zaman – nasıl olduğu bilgisini (3) ister ben de buna ek olarak mezar taşınıza ne yazılmasını veyahut bir resim çizilecek olsa ne çizilmesini isteyeceğinizi düşünmenizi istiyorum (bir mezar taşı yazısına örnek verecek olursak insanlar ölünce en son kalbi durur, rahmetlinin dili durdu). Bunu yapmamızın temel sebebi kendimizin hatta hayatımızın özetidir artı olarak da günlük hayatta farkındalık kazanmaktır.
Ölüm kafesine kısaca değinmek istiyorum, kuvvetle muhtemel bu kafeyi duymadınız bu kafelerde normal, bildiğimiz gibi yemek ve içmek var. Farklı olansa bu kafeye geldiğinizde hiç tanımadığınız bir insanla oturup ölüm hakkında konuşuyorsunuz özgür bir biçimde. Bu; hem sosyallik hem farkındalık hem de yaşamın kıymetini hatırlatıp hayatımızdan daha fazla lezzet almamızı, negatiflikten pozitifliğe doğru bir yol almamızı sağlıyor. Yani suyun kıymetini, kuyudaki su bitmeden anlamak gibi bir şey.
Ve kaçınılmaz olandan korkulmaz, kaçınılmaz olan anlaşılmak zorundadır ve anlarsanız hayat bambaşka olur (4).
"Birçok gidenin her biri memnun ki yerinden
Birçok seneler geçti; dönen yok seferinden" (5)
demiş Yahya Kemal Beyatlı Sessiz Gemi şiirinde.
Sizlere veda etmeden önce naçizane bu yazımı kısa bir şekilde toparlayacak olursam ölüm ve siz hakkında şunları söylemek isterim: Ölümle kavga etmemenizi, onunla inatlaşmak, onu görmezden gelmek yerine onu dansa kaldırmanızı ve o muhteşem eşsiz dansınızı sergilemenizi, cansız nesne olan sahnenin bile şoke olacağı, sizi izleyenlerin daha önce hiç böyle bir performans izlemediği bir şekilde onunla dans etmenizi öneririm.
Bana mı? Bana düşen size İYİ EĞLENCELER DİLEMEK olur.
Hoşça kalın 💙 Sevgiyle kalın 💙 GPD ile kalın💙
M. Emre ÇINAR
KAYNAKÇA
1-) https://tr.wikipedia.org/wiki/%C3%96l%C3%BCm
2,4-)https://www.youtube.com/watch?v=Wjoi8Otr53w
3-) Murdock, N. L. (2019). Psikolojik Danışma ve Psikoterapi Kuramları. Ankara: Nobel Yayıncılık.
5-)https://www.youtube.com/watch?v=UH7j8tRSMdY
EK BİLGİ:
*https://sozluk.gov.tr/
Arama kısmı için: ‘Deve kuşu gibi başını kuma sokmak (veya gömmek)’
-Şu ana kadar yapılan bilimsel araştırmaların hiçbirinde deve kuşlarının başını kuma gömdüklerine dair bir bulguya rastlanılmamış. Deve kuşları sadece tehlike anında veya herhangi bir durumu analiz etmek için başını yere yaklaştırır. Ve gelen tehlikeyi duyarak, hissederek ve görerek değerlendirir. Ancak bu olay hiçbir şekilde başını kuma gömme şeklinde gerçekleşmez. Sonuç olarak deve kuşunun başını kuma gömmesi bir şehir efsanesi olup deyim olarak kullanılmasından ibaret bir olaydır.
(https://www.tech-worm.com/deve-kuslari-baslarini-kuma-gomer-mi/)


Emeğine sağlık çok güzel bir yazı olmuş 😊💙
YanıtlaSilTeşekkürler 🤗💙
Sil