Ev'sizlik

 Bir kurtuluş yolu içerisinde, dünyadaki tüm sorumluluklardan uzak ve dingin bir hayat biçimine sahip olmanın yolu nerededir diye düşünmesiyle başladı her şey. İçine tıkılı kalmanın getirdiği girift hislerle, dünyaya olan bakışları daralmaya başlamıştı. Onun için bu hayata, tüm yaşantılara değecek bir çaba ve anlam arıyordu.

 Belki de dünya sevgi denen şeyin, onun vermiş olduğu mutluluğun ve ferahlığın, ‘’ev’’e sahip olmanın ta kendisiydi. Bu düşünsel ürünler, henüz onlara sahip olmadan bile onu o denli mutlu ediyordu ki, dünyadaki varlığının amacına vardığını düşünüyordu dakikalar için. Gün olup bittiğinde, düşüncelerin kendisini bırakmış olduğu derin gerçekliğe döndüğünde ise, tüm olanların iğreti bittabi yapayalnız kalışının resmini görüyordu ve çiziyordu o yalnızlığı gözleriyle. Gün içerisinde çizmiş olduğu düşüncelerin hiçbiri yardımına koşmuyordu vakit geceyi gösterdiğinde. Bu kaçınılmaz gerçekliğin ona vermiş olduğu derin acıyla birlikte, dayanacak bir şeyler oluşturmak amacıyla yalanlar yazıyordu kendisine. Tüm yalanların ve hakikatlerin farkında bir hayat arasında yani arafta bir yaşam sürüyordu. 

Onun bir gerçekliği ve bir ‘’ev’’e sahip olamayışının ardında yatan karıncalanmış duyguları vardı. Yaşam, ona tam olarak işte bu karıncalanmış duygularından dolayı anlamsızdı. Giriştiği tüm çabalar, tüm idealler, tüm anlamlar onu elinin tersiyle itiyor, ne yaparsa yapsın, hangi eyleme girerse girsin, ‘’ev’’ duygusundan mahrum kalışı, günün sonunda her bir eylemini anlamsız bir çabaya çeviriyordu. Yorulmuştu bu yaşantının kısırlaşmasından ve kendisine ait olanı hissedememesinden. Kısaca artık kendisine ait bir evde, bir varlıkta hissetmeyi arzuluyordu; bir varlığa yani kendisiyle birlikte bu yaşamı anlamla sürdürebileceği bir varlığa. 

‘’Sonuçta dünya üzerinde her varlığın, kesin olarak ait olabileceği ilk ve kesintisiz tek varlık, belki de tek evi, kendi bedeniydi. Zaman zaman kendi bilincimizden, kendi benimizden kaçmaya ve kaçınmaya çalışsak da, kaçınma davranışını gerçekleştirirken dahi bizler, kendi kendiliğimiz içerisinden yine kendi benliğimiz içerisine kaçışta bulunuruz. Kısacası anlatmaya çalıştığım ise, ruhun, düşüncenin, her ne derseniz deyin, kendiliğin kendilikten kaçışı mümkün değildir.’’ Bu satırları okumak, hem ferahlık hem de bir nebze kaygı düşürdü içerisine. Eğer insanın en temel noktada dahi kendi benliğinden kaçışı yoksa, en içsel bir sevgi, kişinin kendisini sevmesi, ‘’ev’’ duygusunu ona hissettirebilirdi. O halde kişinin kendi merkezine ilişkin duygusal sağlamlığı, kişiyi sağlam kılmayı sağlardı. Peki ya bu içsel kendiliği nasıl sağlayabilirdi? Geçmişi, geleceği, kendisine ait anılara dair yok saymayı gerçekleştirerek sıfırdan bir hayat çizme çabası içerisinde mi, yoksa her birini içselleştirerek kabul ettikten sonra bunların sorumluluğunu kendi üzerinde sayarak mı? O anda ona daha doğru gelen, içsel tutarlılıklarının ona verdiği cevap oldu. Elbette olduğu gibi kabullenecek, kendisine ait içsel olanla bütünleşecekti. ‘’Ev’’ hissinin bu olup olmadığından emin olamıyordu fakat, istediği huzurun bu yoldan geçip geçmediğini öğrenmek arzusuyla doldu içi.

Düşündü, ‘’ev’’ düşüncesine dair. Kimine göre dünya üzerinde birden çok ev varken, kimi tek bir eve sahip olamadan varlığını teslim ediyordu belli bir belirsizliğe. ‘’Kimisi bulmuş evini yurdunu, kimi yaşamının sonuna gelmişken hala arayışta benliği.’’ diye toparladı cümlesini. ‘’Ev’’ kavramının kimler için neler ifade edebileceğini düşünürken boğuldu bu düşünceler içerisinde. Henüz kendisine ait bir ‘’ev’’ bulamamışken. 

O, kendisini evi olmayan bir ağaç gibi hissediyordu tüm bu arayışların temelinde; köksüz, budanmış. Kurumuş yaprakları, onu terk etmiş bir ağaç. Tüm benliğiyle yapayalnız ve iğreti bir ağaç. Tüm bunları hissederken, kendisi de dahil belki de bütün insanların, kendi benliğinden, yerinden, yurdundan, olmasa dahi, kaçamayacağını bilerek kendisine bir rahatlama sağlıyordu. İşte kesin olanlar ve ev hissinin hissedileceği gözler. Bireyin kendi gözlerine ait olmak durumunda kalışı. Tüm bu benliğe dair bilinç onun içini zaman zaman, kısım kısım rahatlatıyor olsa da, düşünsel dünyadan gerçek dünya boyutuna döndüğünde gerçeklik yine dehşet düzeyinde vuruyordu suratına. Dostları, en içten dostları, bu ev hissini veremiyorlar mıydı ona? Neydi bu düşüncenin temelindeki ev duygusunu ona hissettirebilecek esas? En içsel olan sevginin yanında başka şeyler de araması onu daha da yakınlaştırdı içsel hakikatine.
Bir ölüm düşündü kafasında, öncelikle kendisine ait olmayan fakat bir ötekinin yaşantısından yola çıkabileceği bir ölüm. Gerçekleşen ölümden sonra açığa çıkan yalnızlıkta, büyük bir parça yalnızlık açığa çıkmakta mıydı geride kalanlar için? İşte kendisiyle eşleştirebileceği bir düşünce. Henüz somut bir ölüme maruz kalmamasına rağmen, en içerisinde hissettiği bir ölüm. İçsel bir ölüm.   
O, dünyadaki tüm ötekiler gibi, dünyadaki göreceli anlamsızlığını ve kendisini ait hissetmeye çalışacağı bir ‘’ev’’ ile bu dünyadaki varlığını tamamlamayı amaçlayacaktı. Tüm bu amaçlar eşliğinde, yaşamış olduğu içsel ölümü son buldurmayı amaçlayacaktı. Zamanın insan bedeni için sonluluğu, ölümün kaçınılmaz gerçekliği, onun vücuduna uğramadan evvel bu maksatları tamamlamak istiyordu. Zamanın göreceliğiyle ve ölüme dek gerçekleştirip gerçekleştiremeyeceği sorusunun kendisine verdiği anlamsız anlamla.

Serdar Görkem Saka 

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Marifet renkte mi? Yoksa...

BİR BAKIŞ: ÖPME VE ÖPÜŞME

Düşünce Kovalıyordu Peşinden