FREN SİSTEMİNİZ DEVREDE Mİ?

Yazımı okumaya başlamadan önce sizden ricam eğer aceleniz varsa veyahut yetiştirmeniz gereken işler, ödevler, projeler gibi çalışmalarınız varsa önce onu halletmenizin daha doğru olacağı kanaatindeyim çünkü aksi durumda bu yazıdan bilgi alırsınız ama tat alabileceğinizi düşünmüyorum şöyle izah edeyim: Askorbik dediğimiz bir asit vardır daha bilinen bir ifade ile C vitamini bu vitamini almak için 2 yol vardır: Bunlardan birincisi olan portakalı (ya da herhangi bir narenciye meyvesi) yediğimiz de bizler bunu afiyetle bir güzel yeriz hele ki bol sulu ise ağzımıza alıp ıstırdığımız da portakal dilimindeki su baloncukların ağzımızın içinde patlayıp yanaklarımıza yaptığı hafif ve sempatik dokunuş bizi oldukça mutlu eder böylelikle portakaldan hem tat almış hem de C vitamini (Askorbik asit) karşılamış oluruz. İkinci yöntem ise çok sevimsiz ve sıkıcıdır. Odacıklar şeklinde aralarında eşit mesafeler olduğu düz bir zeminde çıkartılması orta güçlükte olan ambalajlara kapatılmış tatsız, tuzsuz bir portakal kadar güzel olmayan C vitamini ilacı. Bitti mi? Tabi ki hayır bunlar bir de ilgi ister öyle her ortam bu ilaçları sarmaz kuru, serin ve karanlık yerlerde saklanmalı ve aşırı ısınan artı nemli ortamlar da muhafaza edilmemelidir gibi gibi bir sürü maddeler.

Buraya kadar okuduğunuza göre fren sisteminiz devre de mi? demekle neyi kastettiğimi anlatmaya çalışayım hayat sürekli bir akış halindedir günler geçer haftalar geçer yıllar geçer ve bizler bu zaman diliminde hep bir koşturmanın içinde buluruz kendimizi her şeyi hızlı yapmaya hızlı tüketmeye ve her şeye yetişmeye çalışırız kendi çapımızda. Konumuz ya vaş la mak (lütfen heceleyerek ve hissederek okuyunuz) en son ne zaman yavaşladığınız? Bu durum size ne hissettirdi? Belki bir çoğumuz hatırlamıyoruz bile sanırım bu grubun içinde ben de varım maalesef. Hızlı olduğumuzda her şeyi yapabileceğimizi her şeye yetişebileceğimizi hatta her şeyden haz alabileceğimizi düşünürüz öyle mi? Peki o zaman hızlı yemek yediğimizde veyahut hızlı su içtiğimizde ne kadar sağlıktan, haz almaktan bahsedilebiliriz ki? Midemiz bir aracın yakıt deposu değildir ki hemen doldurup enerji vermeye başlasın.

Hızlı araba kullandığımızda bazı şeylere yetiştiğimizi düşünürüz değil mi? Ama kaçan manzaralar geçtiğimiz yörenin insanları veya evlerinin şeklini   göremeyiz evi de görsek ne işimizi yarayacak ki demeyin! Evin şekli bize bulunduğumuz lokasyonun iklimini söyler iklimi yapılan tarım ürünlerini, insanların yaşam tarzı gibi birçok konu hakkında bilgi sahibi olmamızı ve hayata olan bakış açımızı gelişmesini sağlar. Bakış açımız şu dünyada ki olmazsa olmazlarımızdan biridir araba da nagivasyon neyse insanda bakış açısı o dur. Nasıl baktığımız önemlidir ki nasıl bir yol çizeceğimize neler yapacağımıza neler yapmayacağımıza yardımcı olsun. Bakış açısı bize olayları yorumlama ve değerlendirme, kişisel donanım kazanma gibi birçok pozitif geri dönüş sağlar diğer türlü siyah bir asfalt ve düz, kesik çizgilerin mevcut olduğu beyaz şerit çizgisi ve fluya düşmüş yol kenarındaki ağaçlar, levhalar… yani monotonluk söz konusudur.

Modern zamanlar bize hızın her şey olduğunu fısıldar ama hızın yıkıcılığından bahsetmez. Oysa hızlanmak, yaşadığımız keyifli ve tatmin edici duyguları hızlandırmaz, olsa olsa tükenme ve tüketme süreçlerimizi hızlandırır. Bugün iş yaşamında birçok insan ‘tükenmişlik sendromu’ ya da ‘panik atak’ gibi ruhsal problemler yaşıyor. İş yaşamı bireyler hızlansa da ruhumuzun doğal ritmi hıza direniyor. Zihnimiz ve ruhumuz, usul usul, sindire sindire bir çiçeğe bakmayı, koklamayı; çocuğumuzun elinden tutup, saatlerce yürümeyi ‘hız’ a tercih ediyor. (1) Yavaşladığımız zaman önümüzdeki, yanımızdaki hatta elimizdeki imkanları görürüz bu durum müthiş bir olaydır. İnsan çoğu zaman var olan eşyalarının, duyguların vb. şeylerin kıymetiharbiyesini yavaşladığı zaman anlar.

Mesela bazılarımız bunu yaşamıştır elimizde telefon vardır ama biz yana yakıla telefon ararız ne zaman hızımızı yavaşlattığımızda o zaman avucumuzdaki telefonu fark ederiz. Yavaşlık ile anımsama, hız ile unutma arasında gizli bir ilişki vardır. Gözümüzün önüne en sıradan bir durum getirelim: Bir adam sokakta yürüyor. Birden bir şey anımsamak istiyor, ama anı uzaklaşıyor. O anda, kendiliğinden yürüyüşünü yavaşlatıyor. Buna karşılık az önce yaşadığı kötü bir olayı unutmaya çalışan insan, hala çok yakınında olan zamanda, sanki bulunduğu yerden hemen uzaklaşmak istiyormuş gibi elinde olmadan yürüyüşünü hızlandırır. Varoluşun matematiğinde bu deneyim iki temel denklem biçimine girer: Yavaşlığın derecesi anının yoğunluğuyla doğru orantılıdır; hızın derecesi unutmanın yoğunluğuyla doğru orantılıdır. (2)

bu olumlu tarafı fark edemediğimiz de kaygı, stres olumsuz duygular başlar ve vücut yavaş yavaş tahrip olma yolunda ilerler.

Çevremizde her şeyden çok fazla ve çok çeşit olması akışı dinlememizi engel bu durumu dikkat eksikliği olan bir öğrenciyi en arkadan alıp en ön sıraya oturtarak derse/tahtaya odaklanmasını sağlamak gibi bizimde görüş alanımızdaki gereksiz materyalleri çıkarıp kendimize en uygun ve lazım olanı seçmemiz gerekir aksi takdirde çokluk içinde yokluk çekeriz  her şeyi yapacağımızı zannedip hiçbir şey yapamamaktan bahsediyorum ve unutmamız gereken hususlardan bir tanesi de bir insana vereceğiniz en değerli hediye dikkatinizdir. (3)

Hülasa neden yavaşlamak gerekir bir video izlerken veya bir müzik dinlerken hızlandırılmış şekilde dinlediğimiz de bize orijinali gibi duygular vermez çünkü biz biliriz ki onun ayarlarıyla/doğasıyla oynadık bence hayatında doğasında yavaşlamak vardır hayatta sürekli olmasa bile en azında bazı durumlar da bir ‘ES vermek’ gerekir.

Bazen ayağımızı gaz pedalından çekip frene dokunmamız hatta ve hatta frene basmamız gerekir, gerekir ki bizim yararımıza olan güzellikleri ve tat alacağımız olayları kaçırmayalım.

Sevgiler…

M. Emre ÇINAR

 

KAYNAKÇA:

1,3-) Kemal Sayar: Ağ Sanal Dünyada Gerçek Kalmak

2-) Milan Kundera : Yavaşlık

Yorumlar

  1. Anı yaşamamız gerektiğini hatırlatan hoş bir içerik olmuş, teşekkürler 💙

    YanıtlaSil

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Marifet renkte mi? Yoksa...

BİR BAKIŞ: ÖPME VE ÖPÜŞME

Düşünce Kovalıyordu Peşinden