Öz’e Dönmenin Yolu: Öz-Şefkat
İşte sakinliyorum… Bu duygudan kurtulmaya çalışmak da biraz ahmaklıkmış diye geçirdi içinden genç kadın. Daha biraz önce okuduğu satırlarda öz-şefkatten bahsediyorken “Hımm, bunu söylememem gerekir öyleyse.” diye düşündü. “Kendime karşı daha nazik olmayı deneyeceğim ama nasıl olacaktı ki? İnsan kendine karşı nasıl şefkat uygulayabilir ki yoksa ben geç mi kaldım?” diye aklından geçirdi. Biraz daha okumaya karar verdi…
Dünyanın neresine
gidersek gidelim en acı verici olayları yaşamak da mutluluğu göğe ulaştırmak da
biz insanlara mahsus bir durum. Mutluluktan havalara uçarken, heyecandan
yerinde duramazken, en tatmin edici duyguları yaşarken yere çakılmak da insan
olmamızın bir lütfu diyebiliriz. Olumlu duyguları bütün benliğimizle kabul
ederken acıyı tattığımızda bizden gitsin ve yok olsun isteyebiliriz. Yok olsun ve hiç var olmamış olsun…
Öz-şefkat işte
tam olarak “bunları neden yaşıyorum?”
diye sorarken ortaya çıkar. Yaşanan olumsuzlukların, zorlanmaların acısını
kendinden çıkaracakken tüm bu olanların faturasını kendine kesecekken
nazikliğiyle elinden tutar; yaşananları kabul etmene izin verir, olanı olduğu
gibi... Öfkeli olduğunda kendine “bunda
kızacak ne var?” dediğinde öfkeni de kabul eder. Bir kabul ediştir aynı
zamanda zorlandığında anlayışla karşılamaktır. Yaşadığın acıyı olduğu gibi
kabul etmektir… Fakat yaşanan acıyla bütünleşmek demek değil… Senin ve duygunun
ayrı olduğunu fark edip ikisini birbirinden ayırabilmektir aynı zamanda… Acı
insan olmanın bir parçasıdır, işte öz-şefkat bu parçayı kabul etmektir. Adı
üstünde öz’den gelir.
Bazen olur ya
yaşanan duygusal acı büyür, büyür içine sığamayacak kadar sen olur. O kadar sen
olur ki duyguların mı sen yoksa sen mi duygu olmuşsun ayırt edilemez. İçini
kemirir, yavaş yavaş senden fazlası olur haberin olmadan… İşte kendimize
duyduğumuz şefkat seni de yaşanan duyguyu da kabul eder fakat ikinizi
birbirinden ayırır. İyileşmen için zaman tanır, alan tanır; “Acının tam ortasında kendine karşı nazik ol
değişecektir.”der, farkı hissetmene olanak tanır. Acı insan olmanın bir
parçasıdır, işte öz-şefkat bu parçayı kabul etmektir. Adı üstünde öz’den gelir.
Sevgili Zümra Atalay der ki, “Öz-şefkat zorlayıcı duygularla baş etmek
değil, yaşayabilme sanatıdır.” Çünkü baş etmek savaşmayı beraberinde
getirir…
Başka bir
pencereden baktığımızda öz-şefkat bir nevi içselleştirdiğimiz şefkatli bir
ebeveyn gibidir. Yorulduğunda, pes etmek istediğinde hatta bu sebeple kendine
kızdığında dahi buna hakkın olduğunu söyler; “Olabilir, vazgeçebilirsin, sen en iyiyi olmak zorunda değilsin.” der.
Acını dinlemeye, kaynağını keşfetmeye izin verir. Zorlayıcı duygular karşısında
duygularını anlamayı ve desteklemeyi, bir eliyle sırtını sıvazlamayı da içerir.
Adeta kendin olmaya izin veriştir. Hesapsız, kitapsız insan olduğun için
kendini kabul edebilmenin altın bir yolu olarak ifade edilebilir.
Yıllar boyu
yıkılmamak, ayakta kalmak, pes etmemek güçlü olmanın bir simgesi olarak empoze
edilirken asıl güç zayıf yönleri de kabul edebilme becerisidir çünkü her zaman
iyi hissetmek mümkün değildir, bu insan olmanın bir gerekliliğidir. Bu
düşünceler size ne kadar yabancı gelse de hayatın bir yolculuk olduğunu
düşündüğümüzde en iyi yoldaşınız yine kendinizdir. Çünkü Zümra Atalay tabiriyle
acıyı
kabul etmek; "acıya rağmen değil, acıyla birlikte de devam
edebilmektir." Bu eşsiz yolculukta Öz’ünüzdeki size şefkat
duyabilmeniz dileğiyle…
-Hatice OKÇAN
KAYNAKÇA
Atalay, Z.(2019).
Şefkat: zorlayıcı duygu ve durumlarla
yaşayabilme sanatı. İnkılâp Kitabevi
Kısa ve öz, harika 🍀
YanıtlaSilTeşekkür ederim güzel yorumun için :)
SilYazına bayıldım Hatice. Öz şefkat bu kadar net, yoğun ve öz anlatılabilirdi. Sayende bu kavram zihnimde daha net oturdu. Ellerine sağlık.
YanıtlaSil