Öz’e Dönmenin Yolu: Öz-Şefkat

 İşte sakinliyorum… Bu duygudan kurtulmaya çalışmak da biraz ahmaklıkmış diye geçirdi içinden genç kadın. Daha biraz önce okuduğu satırlarda öz-şefkatten bahsediyorken “Hımm, bunu söylememem gerekir öyleyse.” diye düşündü. “Kendime karşı daha nazik olmayı deneyeceğim ama nasıl olacaktı ki? İnsan kendine karşı nasıl şefkat uygulayabilir ki yoksa ben geç mi kaldım?” diye aklından geçirdi. Biraz daha okumaya karar verdi…

Dünyanın neresine gidersek gidelim en acı verici olayları yaşamak da mutluluğu göğe ulaştırmak da biz insanlara mahsus bir durum. Mutluluktan havalara uçarken, heyecandan yerinde duramazken, en tatmin edici duyguları yaşarken yere çakılmak da insan olmamızın bir lütfu diyebiliriz. Olumlu duyguları bütün benliğimizle kabul ederken acıyı tattığımızda bizden gitsin ve yok olsun isteyebiliriz. Yok olsun ve hiç var olmamış olsun…

Öz-şefkat işte tam olarak “bunları neden yaşıyorum?” diye sorarken ortaya çıkar. Yaşanan olumsuzlukların, zorlanmaların acısını kendinden çıkaracakken tüm bu olanların faturasını kendine kesecekken nazikliğiyle elinden tutar; yaşananları kabul etmene izin verir, olanı olduğu gibi... Öfkeli olduğunda kendine “bunda kızacak ne var?” dediğinde öfkeni de kabul eder. Bir kabul ediştir aynı zamanda zorlandığında anlayışla karşılamaktır. Yaşadığın acıyı olduğu gibi kabul etmektir… Fakat yaşanan acıyla bütünleşmek demek değil… Senin ve duygunun ayrı olduğunu fark edip ikisini birbirinden ayırabilmektir aynı zamanda… Acı insan olmanın bir parçasıdır, işte öz-şefkat bu parçayı kabul etmektir. Adı üstünde öz’den gelir.

Bazen olur ya yaşanan duygusal acı büyür, büyür içine sığamayacak kadar sen olur. O kadar sen olur ki duyguların mı sen yoksa sen mi duygu olmuşsun ayırt edilemez. İçini kemirir, yavaş yavaş senden fazlası olur haberin olmadan… İşte kendimize duyduğumuz şefkat seni de yaşanan duyguyu da kabul eder fakat ikinizi birbirinden ayırır. İyileşmen için zaman tanır, alan tanır; “Acının tam ortasında kendine karşı nazik ol değişecektir.”der, farkı hissetmene olanak tanır. Acı insan olmanın bir parçasıdır, işte öz-şefkat bu parçayı kabul etmektir. Adı üstünde öz’den gelir. Sevgili Zümra Atalay der ki, “Öz-şefkat zorlayıcı duygularla baş etmek değil, yaşayabilme sanatıdır.” Çünkü baş etmek savaşmayı beraberinde getirir…

Başka bir pencereden baktığımızda öz-şefkat bir nevi içselleştirdiğimiz şefkatli bir ebeveyn gibidir. Yorulduğunda, pes etmek istediğinde hatta bu sebeple kendine kızdığında dahi buna hakkın olduğunu söyler; “Olabilir, vazgeçebilirsin, sen en iyiyi olmak zorunda değilsin.” der. Acını dinlemeye, kaynağını keşfetmeye izin verir. Zorlayıcı duygular karşısında duygularını anlamayı ve desteklemeyi, bir eliyle sırtını sıvazlamayı da içerir. Adeta kendin olmaya izin veriştir. Hesapsız, kitapsız insan olduğun için kendini kabul edebilmenin altın bir yolu olarak ifade edilebilir.

Yıllar boyu yıkılmamak, ayakta kalmak, pes etmemek güçlü olmanın bir simgesi olarak empoze edilirken asıl güç zayıf yönleri de kabul edebilme becerisidir çünkü her zaman iyi hissetmek mümkün değildir, bu insan olmanın bir gerekliliğidir. Bu düşünceler size ne kadar yabancı gelse de hayatın bir yolculuk olduğunu düşündüğümüzde en iyi yoldaşınız yine kendinizdir. Çünkü Zümra Atalay tabiriyle acıyı kabul etmek; "acıya rağmen değil, acıyla birlikte de devam edebilmektir." Bu eşsiz yolculukta Öz’ünüzdeki size şefkat duyabilmeniz dileğiyle…

-Hatice OKÇAN

KAYNAKÇA

Atalay, Z.(2019). Şefkat: zorlayıcı duygu ve durumlarla yaşayabilme sanatı. İnkılâp Kitabevi

Yorumlar

  1. Yazına bayıldım Hatice. Öz şefkat bu kadar net, yoğun ve öz anlatılabilirdi. Sayende bu kavram zihnimde daha net oturdu. Ellerine sağlık.

    YanıtlaSil

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Marifet renkte mi? Yoksa...

BİR BAKIŞ: ÖPME VE ÖPÜŞME

Düşünce Kovalıyordu Peşinden