KENDİNİ BULMA YOLUNDA DÜŞÜNSEL BİR MACERA
Düşünüyorum. Yalnızca düşünüyorum. Neden bu hale geldiğimi, nasıl hissettiğimi, yaşadığım duyguların bir tarifi olup olmadığını. Sonunda kendimi dipsiz bir kuyunun içinde buluyorum. Yine oldu işte. Yine istemeden kendimi bir başkasının insafına bırakıp hayatımı başkasının yönetmesine izin verdim. Artık dayanılmaz bir hal alıyor bu durum. Hayat benim hayatım ama ipler hep başkalarının elinde. Artık buna bir son verme vakti. Bir şeylere son vermek esasen hep en başına dönmektir. Son vermek istiyorsan ilk önce nasıl başladığını bulmalısın. Bu yüzden düşünüyorum, ilk olarak ne zaman başladı insanlara olan kayıtsız şartsız güvenim. Hayatımı onların ellerine teslim edişim. İlk ne zaman inandım insanlar olmadan hayatıma devam edemeyeceğime?
Sonra gözümün önüne geliyor kesik kesik görüntüler. Annem,
babam büyüklerim. Ailenin ilk çocuğu ve ilk torunu olan ilk göz ağrısı ben. Ailesinin
prenses kızı (!). Her yere düşüşümde koşarak kaldırırdı babam beni. İzin
vermezdi kendi kendime ayağa kalkmayı öğrenmeme. Hatırlıyorum da beş yaşıma
kadar annem yedirdi yemeklerimi. Dökerim yiyemem diye kaşığa bile
dokundurmazdı. Ne zaman kendi kendime bir şeyler yapmak istesem kendime zarar
vermemden korkan güzel ailem (!) benim hiç kendi başıma olmama izin vermedi. Ne
zaman kendim olmak istesem birilerinin izi olurdu hayatımda. Sorsanız beni
korumak için yaparlardı bunu. O zamanlar benim de hoşuma giderdi tabi bu durum.
Beni koruyan bir ailem vardı sonuçta üstüme toz değmesine bile izin vermezlerdi.
Her şey ayağıma gelirdi. Ne bir emek ne bir çaba. Herkes her şeyi benim yerime
hallediyordu zaten. Ne gerek vardı ki benim bir şeyler yapmama, emek harcamama.
Biliyor musunuz hiç yenilmedim hayatımda, hiç kaybetmedim. Şimdi ise
hayatımdaki ilk yenilgimi yaşıyorum. Hem kendime hem de hayatıma karşı. İşte
şimdi kaybettim. En büyük kaybedişti bu. Neden mi? Çünkü kendime karşı
kaybettim bu sefer, hayatımı kaybettim. İnsanlar yalnızca öldüklerinde
hayatlarını kaybeder sanırdım. Meğer bir hayatı doyasıya yaşayamamak ve onu
yönetememek de bir hayatı kaybetmek demekmiş. Şimdi bakıyorum da etrafıma kimse
kalmamış yanımda. Ne yapacağım şimdi? Nasıl yöneteceğim hem kendimi hem de
hayatımı. Ahh keşke diyorum, keşke bıraksalardı kendi kendime ayağa kalksaydım.
İşte o zaman kimse yıkamazdı beni. Ama şimdi bir üflemeyle yıkılacak haldeyim.
Meğer insan hayata gözlerini açtığı ilk an başlarmış en büyük tecrübelerini
edinmeye. O zaman öğrendiği ne varsa o gelirmiş insanın peşinden bir ömür
boyunca. Sevmek, sevilmek, bağlanmak hayatımızın en önemli kavramları aslında.
Öyle kavramlar ki bunlar azı da fazlası da yıkıyor sonunda insanı. İşte benimki
de bu hesap. İlk olarak aileme bağlandım. Hem de hiç bırakmamacasına. İlk
onlarda tattım sevginin en fazlasını. Sonra sandım ki herkes öyle sever. Herkes
öyle korur beni. Öyle değilmiş aslında. Başıma ne geldiyse bunca zaman fazla
sevmekten, fazla bağlanmaktan geldi. Ailem beni koruduğunu, sevdiğini,
düşündüğünü sansa da en büyük kötülüğü yaptı bana hiç fark etmeden. Hiç
ayrıştırmadılar beni kendilerinden. Şimdi ben de ayrıştıramıyorum kendimi
insanlardan. Ama artık buna bir son verme vakti. Yavaş yavaş bulacağım kendimi.
Ben kimim? Neler yaparım, nelerden hoşlanırım. İnsanlar olmadan nasıl yaşarım.
Adım adım bulacağım bu soruların cevabını. Onlarla kendimi bütünleştirmeden,
onların onayını almadan bir birey olarak tek başıma ve kendi kararlarımla var
olacağım bu hayatta. En zor olanı başaracağım, kendim olacağım.
Doğru sevmek, doğru bağlar kurmak bu hayatın özeti. İnsanın
kendi başına var olmasının anahtarı. Ailede başlayan bu yolculuk kişinin kendi
hayatında ve ilişkilerinde devam ediyor. Benimkinde de öyle. Şimdi yeni bir
sayfa açıyor ve kendime doğru ilk adımımı atıyorum. Umarım bu yolculuğun sonu
kendime çıkar.
-Büşra Karakaya
Yorumlar
Yorum Gönder