KENDİNİ BULMA YOLUNDA DÜŞÜNSEL BİR MACERA

 Düşünüyorum. Yalnızca düşünüyorum. Neden bu hale geldiğimi, nasıl hissettiğimi, yaşadığım duyguların bir tarifi olup olmadığını. Sonunda kendimi dipsiz bir kuyunun içinde buluyorum. Yine oldu işte. Yine istemeden kendimi bir başkasının insafına bırakıp hayatımı başkasının yönetmesine izin verdim. Artık dayanılmaz bir hal alıyor bu durum. Hayat benim hayatım ama ipler hep başkalarının elinde. Artık buna bir son verme vakti. Bir şeylere son vermek esasen hep en başına dönmektir. Son vermek istiyorsan ilk önce nasıl başladığını bulmalısın. Bu yüzden düşünüyorum, ilk olarak ne zaman başladı insanlara olan kayıtsız şartsız güvenim. Hayatımı onların ellerine teslim edişim. İlk ne zaman inandım insanlar olmadan hayatıma devam edemeyeceğime?

Sonra gözümün önüne geliyor kesik kesik görüntüler. Annem, babam büyüklerim. Ailenin ilk çocuğu ve ilk torunu olan ilk göz ağrısı ben. Ailesinin prenses kızı (!). Her yere düşüşümde koşarak kaldırırdı babam beni. İzin vermezdi kendi kendime ayağa kalkmayı öğrenmeme. Hatırlıyorum da beş yaşıma kadar annem yedirdi yemeklerimi. Dökerim yiyemem diye kaşığa bile dokundurmazdı. Ne zaman kendi kendime bir şeyler yapmak istesem kendime zarar vermemden korkan güzel ailem (!) benim hiç kendi başıma olmama izin vermedi. Ne zaman kendim olmak istesem birilerinin izi olurdu hayatımda. Sorsanız beni korumak için yaparlardı bunu. O zamanlar benim de hoşuma giderdi tabi bu durum. Beni koruyan bir ailem vardı sonuçta üstüme toz değmesine bile izin vermezlerdi. Her şey ayağıma gelirdi. Ne bir emek ne bir çaba. Herkes her şeyi benim yerime hallediyordu zaten. Ne gerek vardı ki benim bir şeyler yapmama, emek harcamama. Biliyor musunuz hiç yenilmedim hayatımda, hiç kaybetmedim. Şimdi ise hayatımdaki ilk yenilgimi yaşıyorum. Hem kendime hem de hayatıma karşı. İşte şimdi kaybettim. En büyük kaybedişti bu. Neden mi? Çünkü kendime karşı kaybettim bu sefer, hayatımı kaybettim. İnsanlar yalnızca öldüklerinde hayatlarını kaybeder sanırdım. Meğer bir hayatı doyasıya yaşayamamak ve onu yönetememek de bir hayatı kaybetmek demekmiş. Şimdi bakıyorum da etrafıma kimse kalmamış yanımda. Ne yapacağım şimdi? Nasıl yöneteceğim hem kendimi hem de hayatımı. Ahh keşke diyorum, keşke bıraksalardı kendi kendime ayağa kalksaydım. İşte o zaman kimse yıkamazdı beni. Ama şimdi bir üflemeyle yıkılacak haldeyim. Meğer insan hayata gözlerini açtığı ilk an başlarmış en büyük tecrübelerini edinmeye. O zaman öğrendiği ne varsa o gelirmiş insanın peşinden bir ömür boyunca. Sevmek, sevilmek, bağlanmak hayatımızın en önemli kavramları aslında. Öyle kavramlar ki bunlar azı da fazlası da yıkıyor sonunda insanı. İşte benimki de bu hesap. İlk olarak aileme bağlandım. Hem de hiç bırakmamacasına. İlk onlarda tattım sevginin en fazlasını. Sonra sandım ki herkes öyle sever. Herkes öyle korur beni. Öyle değilmiş aslında. Başıma ne geldiyse bunca zaman fazla sevmekten, fazla bağlanmaktan geldi. Ailem beni koruduğunu, sevdiğini, düşündüğünü sansa da en büyük kötülüğü yaptı bana hiç fark etmeden. Hiç ayrıştırmadılar beni kendilerinden. Şimdi ben de ayrıştıramıyorum kendimi insanlardan. Ama artık buna bir son verme vakti. Yavaş yavaş bulacağım kendimi. Ben kimim? Neler yaparım, nelerden hoşlanırım. İnsanlar olmadan nasıl yaşarım. Adım adım bulacağım bu soruların cevabını. Onlarla kendimi bütünleştirmeden, onların onayını almadan bir birey olarak tek başıma ve kendi kararlarımla var olacağım bu hayatta. En zor olanı başaracağım, kendim olacağım.

Doğru sevmek, doğru bağlar kurmak bu hayatın özeti. İnsanın kendi başına var olmasının anahtarı. Ailede başlayan bu yolculuk kişinin kendi hayatında ve ilişkilerinde devam ediyor. Benimkinde de öyle. Şimdi yeni bir sayfa açıyor ve kendime doğru ilk adımımı atıyorum. Umarım bu yolculuğun sonu kendime çıkar.

-Büşra Karakaya

Yorumlar

Bu blogdaki popüler yayınlar

Marifet renkte mi? Yoksa...

BİR BAKIŞ: ÖPME VE ÖPÜŞME

Düşünce Kovalıyordu Peşinden