HAYDİ GÜLÜMSE!

Siz hiç kolay hayat diye bir şey duydunuz mu? Gelin size kolay hayatın tarifini vereyim, mi acaba? Yok yok böyle bir şeyden bahsetmiyorum yalnız bulursanız da beni de bir görürsünüz herhalde:-)

Kolay hayat mı olurmuş sen de ha! Dediğinizi duyar gibiyim katılıyorum. Kesinlikle kolay hayat yok her bireyin kendi çapında kendi bağlamında, kendi iç dünyasında sürekli sorunlarla karşılaştığını biliyoruz ve görüyoruz. Hiç düşündük mü? Hayatımız dört dörtlük olsa nasıl olurdu diye? Dert yok problemler yok kaygılar yok sinir ve stres yok hatta ve hatta otobüste bağıra bağıra diğer yolcular sağırmış gibi telefonla konuşan insanlar bile yok! Mükemmel değil mi? kısacası yok yok! Sanırım bu da pek hoş olmazdı.

Ee bunu ortası yok mu? Onu bilmem ama hayatımızdaki olumsuz şeylerin olmasının bile ayrı bir tadı var. Eğer bir şey varsa bunun zıttı olmalıdır derler. Sağlığımızın kıymetini hasta olduğumuzda, oksijenin kıymetini suyun altında, içinde bulunduğumuz durumun kıymetini de daha başka zamanlar da anlarız. Kalp bir cihaza bağlandığında ritim bir yukarı bir aşağıya gider, ortada daima sürüklendiğinde ise yaşam sona erer.

Tüm bunlara karşı bizim de bu olaylara bir tepkimiz olur. Birçok tepki vardır ama bunları biri var ki tadından yenmez, hangisi mi? Tabi ki gülümseme, gülümseme bir başkadır. Daha adını duyunca bile insanın botanik bahçedeymiş gibi bir ambiyans oluşturuyor, insanın içinde.

 


Gülümsemek o kadar güzel o kadar pozitif bir kelimedir ki insan da bıraktığı etki tarifi zordur ama şöyle ki dağlık arazi de (patika yollar da) yürüyüş yaptığımız da hafif rampa çıktığımız zaman dağların yamaçlarında ya da biraz daha doruklara doğru yol aldığımız da doğal kaynak sularına rastlarız. Gördüğümüz manzara oldukça eşsizdir. O, su o kadar berrak o kadar temizdir ki suyu içmek için suyun gözüne doğru yeltendiğimiz de suyu avuçlarımızın içine aldığımız zaman ne hikmetse bize gülümseyen birini görürüz, işte gülümsemek /tebessüm etmek su gibidir. Doruklardaki suyun gözünden buz gibi kana kana su içen birini gördüğümüzde nasıl canımız istiyorsa tebessüm eden biri gördüğümüz de otomatikman biz de gülümseriz işte bu mükemmel bir olay. Su nasıl bir doğal bir ihtiyaçsa hayatta kalmak için, ruh için de daha enerjik daha dolu dolu bir hayat için de gülümseme o, dur.

Dış etkenler mükemmel olduktan sonra gülmeyi beklemek yanlış. Doğru olan ne peki? Sanki öyleymiş gibi davranmak. Burada beynimizdeki ayna nöronlar devreye giriyor. California Üniversitesi Tıp Fakültesi öğretim üyesi Dr. Paul Ekman’ın bilim dergisi Science’daki bir makalesinde şu ifadelere yer veriyor.

“Eğer bir insan, gerçekte o duyguyu hissetmese bile, yüz hatlarını o duyguyu hissettiği zamanki duruma getirirse, vücudu gerçekten o duyguyu hissediyormuş gibi tepki verir. Yani kalp atışları ve kan basıncı o duruma uygun bir tepki gösterir. Kaşlarınızı çattığınızda, beyniniz buna neden olan durum gerçekten varmış gibi tepki gösterir ve ona uygun sıkıntılı bir ruh durumu ortaya çıkar. Gülümserseniz, mutlu olursunuz.

Bugün günümüz dünyasında kaşları çatık ve sinirli gezmek diğer insanlar tarafında ne kadar da ciddi bir insan diye lanse edilebilir ama bu sadece saçma hipotez öteye geçemez. Aynı şekilde tebessüm eden insanların da aciz, ciddiyetsiz gibi algılanması oldukça abes bir durumdur. Eistein der ki:

"Ancak gülümsediğiniz zaman insana benzersiniz." Çeşitli sohbetlerde doktor dostlarımın, "Neşeli olmak, kendinize ve başkalarına yapabileceğiniz en büyük iyiliktir. Neşe ve gülümsemede çekim gücü vardır. Demiştir.

Pesimist olmak, sıkıcı olmak, huysuz olmak ve bu şekilde hayata bakmak çok kolay olabilir ama gülmek, gülümsemek ve gülümsetmek bambaşka bir yaşayış biçimidir. Gülmenin bulaşıcı olduğunu da aklımızdan hiç çıkarmamalıyız.

Yazımı bitirirken eklemek istediğim son bir cümle olarak

Peyami Safa’nın şu sözleri ile veda etmek istiyorum:

Biraz gül, yahu! Değmez vallahi bu dünya.

 

Sevgiler 💙

M. Emre ÇINAR

 

Küçük bir sürpiz 😊

https://www.youtube.com/watch?v=TrX_i3aUuQg 

Yorumlar

Bu blogdaki popüler yayınlar

Marifet renkte mi? Yoksa...

BİR BAKIŞ: ÖPME VE ÖPÜŞME

Düşünce Kovalıyordu Peşinden