HAYDİ GÜLÜMSE!
Siz hiç kolay hayat diye
bir şey duydunuz mu? Gelin size kolay hayatın tarifini vereyim, mi acaba? Yok
yok böyle bir şeyden bahsetmiyorum yalnız bulursanız da beni de bir görürsünüz
herhalde:-)
Kolay hayat mı olurmuş
sen de ha! Dediğinizi duyar gibiyim katılıyorum. Kesinlikle kolay hayat yok her
bireyin kendi çapında kendi bağlamında, kendi iç dünyasında sürekli sorunlarla
karşılaştığını biliyoruz ve görüyoruz. Hiç düşündük mü? Hayatımız dört dörtlük
olsa nasıl olurdu diye? Dert yok problemler yok kaygılar yok sinir ve stres yok
hatta ve hatta otobüste bağıra bağıra diğer yolcular sağırmış gibi telefonla
konuşan insanlar bile yok! Mükemmel değil mi? kısacası yok yok! Sanırım bu da
pek hoş olmazdı.
Ee bunu ortası yok mu? Onu
bilmem ama hayatımızdaki olumsuz şeylerin olmasının bile ayrı bir tadı var.
Eğer bir şey varsa bunun zıttı olmalıdır derler. Sağlığımızın kıymetini hasta
olduğumuzda, oksijenin kıymetini suyun altında, içinde bulunduğumuz durumun
kıymetini de daha başka zamanlar da anlarız. Kalp bir cihaza bağlandığında
ritim bir yukarı bir aşağıya gider, ortada daima sürüklendiğinde ise yaşam sona
erer.
Tüm bunlara karşı bizim
de bu olaylara bir tepkimiz olur. Birçok tepki vardır ama bunları biri var ki
tadından yenmez, hangisi mi? Tabi ki gülümseme, gülümseme bir başkadır. Daha
adını duyunca bile insanın botanik bahçedeymiş gibi bir ambiyans oluşturuyor, insanın
içinde.
Gülümsemek o kadar güzel
o kadar pozitif bir kelimedir ki insan da bıraktığı etki tarifi zordur ama şöyle
ki dağlık arazi de (patika yollar da) yürüyüş yaptığımız da hafif rampa
çıktığımız zaman dağların yamaçlarında ya da biraz daha doruklara doğru yol aldığımız
da doğal kaynak sularına rastlarız. Gördüğümüz manzara oldukça eşsizdir. O, su
o kadar berrak o kadar temizdir ki suyu içmek için suyun gözüne doğru
yeltendiğimiz de suyu avuçlarımızın içine aldığımız zaman ne hikmetse bize
gülümseyen birini görürüz, işte gülümsemek /tebessüm etmek su gibidir.
Doruklardaki suyun gözünden buz gibi kana kana su içen birini gördüğümüzde nasıl
canımız istiyorsa tebessüm eden biri gördüğümüz de otomatikman biz de
gülümseriz işte bu mükemmel bir olay. Su nasıl bir doğal bir ihtiyaçsa hayatta
kalmak için, ruh için de daha enerjik daha dolu dolu bir hayat için de
gülümseme o, dur.
Dış etkenler mükemmel olduktan sonra
gülmeyi beklemek yanlış. Doğru olan ne peki? Sanki öyleymiş gibi davranmak.
Burada beynimizdeki ayna nöronlar devreye giriyor. California Üniversitesi Tıp
Fakültesi öğretim üyesi Dr. Paul Ekman’ın bilim dergisi Science’daki bir
makalesinde şu ifadelere yer veriyor.
“Eğer bir insan, gerçekte o duyguyu
hissetmese bile, yüz hatlarını o duyguyu hissettiği zamanki duruma getirirse, vücudu
gerçekten o duyguyu hissediyormuş gibi tepki verir. Yani kalp atışları ve kan
basıncı o duruma uygun bir tepki gösterir. Kaşlarınızı çattığınızda, beyniniz
buna neden olan durum gerçekten varmış gibi tepki gösterir ve ona uygun
sıkıntılı bir ruh durumu ortaya çıkar. Gülümserseniz, mutlu olursunuz.
Bugün günümüz dünyasında kaşları
çatık ve sinirli gezmek diğer insanlar tarafında ne kadar da ciddi bir insan
diye lanse edilebilir ama bu sadece saçma hipotez öteye geçemez. Aynı şekilde
tebessüm eden insanların da aciz, ciddiyetsiz gibi algılanması oldukça abes bir
durumdur. Eistein der ki:
"Ancak gülümsediğiniz zaman insana
benzersiniz." Çeşitli sohbetlerde doktor dostlarımın, "Neşeli olmak,
kendinize ve başkalarına yapabileceğiniz en büyük iyiliktir. Neşe ve
gülümsemede çekim gücü vardır. Demiştir.
Pesimist olmak, sıkıcı olmak, huysuz olmak ve bu
şekilde hayata bakmak çok kolay olabilir ama gülmek, gülümsemek ve gülümsetmek
bambaşka bir yaşayış biçimidir. Gülmenin bulaşıcı olduğunu da aklımızdan hiç
çıkarmamalıyız.
Yazımı bitirirken eklemek istediğim son bir cümle
olarak
Peyami Safa’nın şu sözleri ile veda etmek istiyorum:
Biraz gül, yahu! Değmez vallahi bu dünya.
Sevgiler 💙
M. Emre ÇINAR
Küçük bir sürpiz 😊

Yorumlar
Yorum Gönder