Sevmek Mi, Sevilmek Mi?

 “Sevmek tek başına yeterli midir ya da sadece sevilmeye mi ihtiyacımız var?” diye bir soru yöneltsem hangisini seçerdiniz? Sevilmek için sevenlerden misiniz, yoksa “Sevilmesem de olur benim sevgim her şeye yeter.”diyen  her şeyi göğüsleyen yüreklilerden mi? Yoksa “Başka ihtimaller de var öyle şey mi olur, her ikisi de olsun, hem sevileyim hem de seveyim yoksa bir kıymeti  olmaz.” diyen evrenin denge üstüne kurulduğuna inanan  insanlardan mı?..

Sevmek, sevilmek yüzyıllardır şairlerin en güzel dizelerinde, ressamların tuvalinde, müzisyenin saklı kalan notalarında gizlense de üzerine yazılan çeşitli tanımlamalara baktığımızda, “İnsanı bir kimseye ya da şeye karşı yakın ilgi ve bağlılık göstermeye yönelten içsel duygu, sevme duygusu.” olarak yer alır bazı kaynaklarda. Sevgiyi içten gelen bir ihtiyaç, arzu, hep var olan muhtaç olduğumuz bir güdü olarak tanımlanır. Öyle ki psikolojide literatür taramasına baktığımızda; sevgi ihtiyacı, yüzyıllardır insanlarda olan en temel gereksinimlerden biridir. Bu ihtiyacı Maslow’un ihtiyaçlar hiyerarşisinde piramidin en sonuna ulaşmak için, fizyolojik gereksinimlerimiz, güvenlik gibi temel gereksinimlerden sonra üçüncü basamakta karşılar bizi. Çünkü ister büyük olsun, ister küçük; her yaş grubundan bireylerin sevgiye ve ait olmaya ihtiyacı vardır. Hal böyleyken nasıl olur da inkâr edebiliriz ki bu isteği? Hem de kendimizi gerçekleştirme yolculuğumuzda kritik yerdeyken…

“Sevgi kendini yoktan var etmez. O zaten vardır, biz sadece kendimizi ona açabilir ya da ona yakınlaşabiliriz.”

Bu sebeple sevmeye ihtiyacımız olduğu kadar sevilmeye, onay görmeye, sevginin getirdiği sıcaklığı tüm benliğimizde hissetmeye de ihtiyacımız vardır.

Sevilme isteği üzerine okuduğum uzmanın kitabında şöyle bir cümle geçiyordu: “Sevgi taleplerde değil, ricalarda bulunur. Eşimden bir şeyler talep ettiğimde ben ebeveyn rolünü üstlenmiş olurum, o da çocuk. Üç yaşındaki bir çocuğa ne yapması gerektiğini, daha doğrusu ne yapmak zorunda olduğunu anlatan ebeveyndir.” Zira transaksiyonel analiz perspektifinden baktığımızda, sevgiyi içten gelen ihtiyaç olmaktan ziyade hissetmek için zorlanılan, talep edilen bir olgu olarak ele aldığımızda içine oyun içinde olduğumuz ego durumları girer. Yetişkin ego durumunda olmadığımız zamanlarda hep bir oyun içindeyizdir; kurucusu biz olalım ya da olmayalım, sevilmenin bir zoraki istendiği, bir tarafın talep ettiği, bir tarafın da bu sevgiyi karşılamak için çırpındığı bir oyundur bu.

Sevgi üzerine bu kadar konuşmuşken benim fikrimse; sevmenin kişiye özgü tanımı ve ihtiyacı olduğu, dünyadaki insan kadar farklı görüşler ortaya çıkabileceğini savunan insanlardanım. Öyle ki hangi ölçü sevmenin ve sevilmenin ihtiyacını belirleyebilir ki, sevgi bir kıstasa yaslanabilir mi? Hiç sanmam..

 

-Hatice OKÇAN

Yorumlar

Bu blogdaki popüler yayınlar

Marifet renkte mi? Yoksa...

BİR BAKIŞ: ÖPME VE ÖPÜŞME

Düşünce Kovalıyordu Peşinden