“BOŞ” KELİME: ŞİDDET


 

Şiddet aslında uygulayan kişinin yardım çığlığıdır. Çaresizliğidir kimi zaman, içindeki doldurulamayan boşluğun, yalnızlığın ve yetersizliğin öfkeyle birleşimidir. Hem uygulayanı hem de uygulananı çaresiz bırakır. Hep söyleriz eskiden böyle değildik diye. Çünkü günümüz teknolojisiyle gelişen insanlık (!) artık kimseye muhtaç olmadığını öğrenmiş, müthiş bir özgüven patlamasıyla kendini bulunduğu çağın kahramanı ve yenilmeyen insanı ilan etmiş, karşında gördüğü herkesi de onun bir uzantısı bir kölesi olarak görmeye başlamıştır. Bunun sonucunda ona karışan, yalnızlığını hissettiren, eksikliklerini gösteren, aslında hiçbir zaman gelişemediğini gözler önüne seren herkese karşı öfke duymaya başlamış bu öfke büyümüş ve hiçbir yere sığmaz olunca da ya fiziksel olarak inmiş bir insanın üzerine ya sözle indirilmiş insanların kişiliğine ya da psikolojik olarak inmiş insanların ruhuna ve zihnine.

Her ne şekilde olursa olsun insanın benliğini zedeleyen, uygulayanın da maruz kalanın da hayatında derin izler bırakan bir durum oluşturur şiddet. En nihayetinde uygulayan da öfke doludur, maruz kalan da. Sonrası mı? Sonrası koca bir boşluk, koca bir pişmanlık. Gözler önüne serilmiş o karanlık taraf bir daha asla aydınlanamayacağını düşünür. Artık başa çıkılamayan bir canavar gibidir insanlığın gözünde. Yaptıkları, söyledikleri bir damga gibi gelir peşinden. Ta ki üzerine bir avuç toprak serpilene kadar. Artık eskisi gibi olmaz hiçbir şey. Maruz kalanın benliğine dokunmuş olan o sözler, o yumruklar yerini içi doldurulamaz bir boşluğa bir değersizliğe bırakır. Sanki o yırtılıp çöpe atılabilecek bir kâğıt parçasıymış gibi herkesin gözünde değersizmiş gibi varlığının hiçbir anlamı yokmuş gibi. Bu -miş gibiler hayatın hiçbir yerinde bu kadar acımasız görünmemiştir insanlığın gözünde. Bu kadar değersizleştirmemiştir benliği. Artık kimsenin gözünde sevilemeyeceğini düşünen, kendisine gerek kalmamış gibi hisseden, başladığı hiçbir işi bitiremeyen özgüvensiz korkak bireyler salarız topluma. Sonra da bu şekilde olmak onların suçuymuş gibi bütün yaşananların sorumluluğunu yükleriz omuzlarına ve eskisi gibi davranmalarını bekleriz. Hayat bazılarına göre her günü beyaz bir kâğıda benzeyen defter gibidir. Kimilerine göre ise bir keredir hayat. Başlarsın ve senin bittiğin yerde o da biter. Ondan sonra beyaz bir sayfası daha yoktur hayatın.

Şiddet söylerken bile insanın kaşlarını çattıran, yüzünü buruşturan o “boş” kelime. Her iki tarafı boşluğa çeken hiçliğe sürükleyen kelime. Şu günlerde çok anlamlı değil mi? Her gün bir hayat daha bitiyor oysaki. Bir defter daha kapanıyor. Kimisinin kapağı bir avuç toprakla kapanıyor, kimisinin ki bir daha aydınlanamayan günlerle. Bir şekilde bitiyor işte. Belki bu satırları okurken o “boş” kelimesi manasız göründü gözünüze. Ama o öyle bir boşluk ki içine çekmeden hissettirmiyor anlamını. O boşluğa hiç girmememiz dileğiyle. Her gününüz anlamlı ve aydınlık olsun sevgili okurlar. Lütfen o “boş”luğa düşmeyin, düşürmeyin. En önemlisi de düşecek olanı tutun ki o defter kapanmasın, o güzel günler kararmasın.

Sevgiyle kalın.

Psk. Dan. Büşra Karakaya

Yorumlar

Bu blogdaki popüler yayınlar

Marifet renkte mi? Yoksa...

BİR BAKIŞ: ÖPME VE ÖPÜŞME

Düşünce Kovalıyordu Peşinden