“BOŞ” KELİME: ŞİDDET
Şiddet aslında uygulayan kişinin yardım çığlığıdır. Çaresizliğidir kimi zaman, içindeki doldurulamayan boşluğun, yalnızlığın ve yetersizliğin öfkeyle birleşimidir. Hem uygulayanı hem de uygulananı çaresiz bırakır. Hep söyleriz eskiden böyle değildik diye. Çünkü günümüz teknolojisiyle gelişen insanlık (!) artık kimseye muhtaç olmadığını öğrenmiş, müthiş bir özgüven patlamasıyla kendini bulunduğu çağın kahramanı ve yenilmeyen insanı ilan etmiş, karşında gördüğü herkesi de onun bir uzantısı bir kölesi olarak görmeye başlamıştır. Bunun sonucunda ona karışan, yalnızlığını hissettiren, eksikliklerini gösteren, aslında hiçbir zaman gelişemediğini gözler önüne seren herkese karşı öfke duymaya başlamış bu öfke büyümüş ve hiçbir yere sığmaz olunca da ya fiziksel olarak inmiş bir insanın üzerine ya sözle indirilmiş insanların kişiliğine ya da psikolojik olarak inmiş insanların ruhuna ve zihnine.
Her ne şekilde olursa
olsun insanın benliğini zedeleyen, uygulayanın da maruz kalanın da hayatında
derin izler bırakan bir durum oluşturur şiddet. En nihayetinde uygulayan da
öfke doludur, maruz kalan da. Sonrası mı? Sonrası koca bir boşluk, koca bir
pişmanlık. Gözler önüne serilmiş o karanlık taraf bir daha asla
aydınlanamayacağını düşünür. Artık başa çıkılamayan bir canavar gibidir
insanlığın gözünde. Yaptıkları, söyledikleri bir damga gibi gelir peşinden. Ta
ki üzerine bir avuç toprak serpilene kadar. Artık eskisi gibi olmaz hiçbir şey.
Maruz kalanın benliğine dokunmuş olan o sözler, o yumruklar yerini içi
doldurulamaz bir boşluğa bir değersizliğe bırakır. Sanki o yırtılıp çöpe
atılabilecek bir kâğıt parçasıymış gibi herkesin gözünde değersizmiş gibi
varlığının hiçbir anlamı yokmuş gibi. Bu -miş gibiler hayatın hiçbir yerinde bu
kadar acımasız görünmemiştir insanlığın gözünde. Bu kadar
değersizleştirmemiştir benliği. Artık kimsenin gözünde sevilemeyeceğini
düşünen, kendisine gerek kalmamış gibi hisseden, başladığı hiçbir işi
bitiremeyen özgüvensiz korkak bireyler salarız topluma. Sonra da bu şekilde
olmak onların suçuymuş gibi bütün yaşananların sorumluluğunu yükleriz
omuzlarına ve eskisi gibi davranmalarını bekleriz. Hayat bazılarına göre her
günü beyaz bir kâğıda benzeyen defter gibidir. Kimilerine göre ise bir keredir
hayat. Başlarsın ve senin bittiğin yerde o da biter. Ondan sonra beyaz bir
sayfası daha yoktur hayatın.
Şiddet söylerken bile
insanın kaşlarını çattıran, yüzünü buruşturan o “boş” kelime. Her iki tarafı
boşluğa çeken hiçliğe sürükleyen kelime. Şu günlerde çok anlamlı değil mi? Her
gün bir hayat daha bitiyor oysaki. Bir defter daha kapanıyor. Kimisinin kapağı
bir avuç toprakla kapanıyor, kimisinin ki bir daha aydınlanamayan günlerle. Bir
şekilde bitiyor işte. Belki bu satırları okurken o “boş” kelimesi manasız
göründü gözünüze. Ama o öyle bir boşluk ki içine çekmeden hissettirmiyor
anlamını. O boşluğa hiç girmememiz dileğiyle. Her gününüz anlamlı ve aydınlık
olsun sevgili okurlar. Lütfen o “boş”luğa düşmeyin, düşürmeyin. En önemlisi de
düşecek olanı tutun ki o defter kapanmasın, o güzel günler kararmasın.
Sevgiyle kalın.
Psk. Dan. Büşra Karakaya
Yorumlar
Yorum Gönder