İNSAN YAPBOZUNUN ARANAN PARÇASI: SAMİMİYET

 

Bir buhran başlangıcıydı ya da bir farkındalık gemisinde biraz daha derin sulara açılmaktı. Buna yolda karar verecekti. Samimiyetsiz insanların olabildiğince çok olduğu kalabalık bir caddede köprünün denizi yardığı gibi ilerlemeye çalışıyordu güç bela. Bir yandan içinde bulunduğu bu tuhaf ve vücut yapısına zarar verici radyasyon ortamından uzaklaşmak için denize düşen ekipmansız bir dalgıç gibi çırpınıyordu. Diğer yandan insanların nasıl bu kadar samimiyetsiz olduğunu anlamlandırma çabasına girdi. Sonu fayda verecek bir çaba mıydı bu? Meraklanıyordu doğrusu! Bir an kalabalığın içinde durdu, dünyayı ve zamanı durdurabildiğini düşündü ki bunu yapabilmişti fütursuzca. Aheste aheste yelkovanın akrebi kovaladığı gibi etrafında 360 derece dönerek insanları incelemeye başladı. O kıyamet kopmuş dolu caddede. Fakat hiç beklemediği tuhaf bir şey olmuştu. Samimiyet ile samimiyetsizlik arasındaki o hudut perdesi aralandı. Ve iliklerine kadar hissetti. Böylesine büyük bir enkazı daha önce hayatında hiç şahit olmamıştı. Tam bir moloz yığınından başka bir şey değildi. Bu çok az insanın başına gelebilecek bir adrenalindi. 

Samimiyet ya da samimiyetsizlik tek vücutta senkronize olamayan 2 kavram:

Samimiyetsizlik insan vücudunda raydan çıkmış anormal hücreler (kontrolsüz hücre bölünmesi) gibidir. İçinin ve dışının birbirinden farklı olması tıpkı casus aynadan (sorgu odası camı) farksızdır. Yapay gülüşlerin, sahte kimliklere bürünmenin oldukça fazla olduğu bir ortamdı. Manavda kıpkırmızı, pasparlak bir elmanın içten çürümesi gibi aldatıcı ve mide bulandırıcı diğer yandan yaz sıcağından ağız sulandırıcı bir soğuk karpuzun fos çıkması kadar rahatsız edici bir vaziyet almasıdır.  

Gelişen dünya ile birlikte her şey ileri giderken insanlar arasındaki iletişimin, duyguların, düşüncelerin, olayların, samimiyetsizlikleri ortaya çıkması hatta var olan bu maddelerin her geçen gün daha da geriye gitmesi oldukça can sıkması gözden kaçmayan durumlar olarak nitelendirdi. Caddeden geçen her insanın kafasının üstünde 2 ekran beliriyordu. Birincisi dışarıya karşı engellenmiş tutumu ikincisi içinin karşıdakine karşı samimi tutumu. Fakat durumu o kadar vahimdi ki 2 ekran birbirini tutmuyordu. Ekranlar arasındaki bağlantı bozukluğu bütün sistemin yavaş yavaş bozulmasına zamanla çökmesine neden oluyordu tıpkı içten çürüyen ağaç gibi yavaş yavaş yok olmaya doğru gitmesi gibi kuvvetle muhtemeldi. İşte o an dizlerinin bağı çözüldü, düşecekmiş gibi oldu ve gözleri buğulandı. Dünyası sarsıldı tabiri bu olsa gerek. 

Samimiyet insanın olmazsa olmazı, bilgisayardaki yazılım programı neyse İnsanındaki hayali yazılım programı olan o mükemmel ama bir o kadar da insanların ağzına sakız ettiği uygulamaya geldiğinde hiç oralı olunmadığı bir kavram. Samimiyet içten olması, sıcak olması, yapaycılıktan öte, sıcaklık perspektifin de hemhal olmaktı. Soğuktan donmak üzere olan insanın sıcak sobadan çıkan ısı kadar insanın içini ve dışını ısıtmasıydı ve alınan o ısı ile birlikte evreni ısıtması durumudur samimiyet.

İnsanlar arasındaki o dev vadiler arasında kurulan muhteşem asma köprülerin oluşmasını, hayatın daha farklı perspektiflerden bakılıp maksimum olumlu duyguların oluşması. İçinin neyse dışının da o olması şeffaf bir camdan farkının olmamasıydı.

Yavaş yavaş kendine gelmeye başladı, caddede bankta oturan iki insanın konuşmalarını işitti usulca. Eskiden insanlar birbirine çat kapı gelip giderlerdi bir samimiyet vardı. Eskiden insanlar bayramlarda veya özel günlerde birbirine giderler beraber vakit geçirirlerdi, eğlenirlerdi ama artık insanlar bu kıymetli olayı telefona bıraktı, telefondan konuşarak hatta mesajlaşarak halletmeye başlıyorlar. Mesajlar dediysem öyle hisli şeyler değil hipotermiye girmiş mesajlar, kendi cümleleri olmayan kalıplaşmış, tekdüze, sıcaklığın olmadığı binlerce kişi tarafından kullanılan klişe metinler ama artık herkes kendi dünyasının koşu maratonunda başkasından bihaber yaşamakta.

Son anda arkasından yavaşça gelen ihtiyarın bastonunu dürtmesiyle o hayal âleminden irkilerek uyandı. İçinde bulunduğu durumun dehşetiyle kan ter için de arkasına döndü ve ihtiyara baktı. Çaresiz dolu bakışlarla. İhtiyarla göz göze geldiğinde ise ihtiyarın şu sözleri yapbozu tamamlamada oldukça önemliydi:           

“Herkes samimi insan, sıcakkanlı, içten insan arıyor. Herkes fırından sıcak çıkan pidenin kese kağıdına sarılmasına rağmen o hissettiğin sıcaklığın peşinde fakat evlat kimse samimi insan olayım, içten olayım, doğal ve göründüğüm gibi olayım diye çabalamıyor.” der.

Sevgiler💙

 

Psk. Dan. M. Emre ÇINAR 

 


Yorumlar

Bu blogdaki popüler yayınlar

Marifet renkte mi? Yoksa...

BİR BAKIŞ: ÖPME VE ÖPÜŞME

Düşünce Kovalıyordu Peşinden