Telaşa Biraz Mola
Çoğunluğun bildiği bir Türk
dizisinde, şirkette çalışan genç bir kadın vardı. Bu kadın, sabahtan gider
patronunu asiste eder, gün içinde önemli görüşmeleri organize eder, o
toplantıdan bu toplantıya koşar, dışarıdaki iş görüşmelerini de organize eder
ve yetmez diğer patronlarının işlerine de el atardı. Genç kadın, canına kastı
varmış da, yarınlar yokmuşçasına, dur durak bilmeden çalışırdı.
Bu
hikâye size de bir yerden tanıdık geliyor mu?
Bazı
insanlar vardır, bilirsiniz. Hayat; olduğu yerde, kendi düzeninde akıp giderken
dur durak bilmeden sanki tüm dünyanın derdini tasmasını o kurtaracakmış gibi
herkesi dinleyen, bir sorun olduğunda acil butonuna basılmış gibi ivedilikle
çözmeye çalışan, bulunduğu projelerde fikir üreten, olanca gücüyle çalışan,
herkesin yardımına koşan; çevresine, sevdiklerine, arkadaşlarına, doğaya,
hayvanlara, çocuklara ve tanımadığı insanlara bile duyarlı, onlar için kendini
tüketen o insanlar... Çevremizde çok var onlardan, değil mi? Belki bir arkadaş,
sevgili, anne-baba, belki bir öğretmen, aktivist… Belki de, büyük bir
parçasıyla siz ve ben.
Onca
işin gücün arasında, ihtiyaç duyulduğu anda, elindekini bırakıyor da sanki “Dünyayı kurtaracak, o işi çözüme
kavuşturacak sadece benmişim.” düşüncesi sarar zihnin dört bir yanını. O
işi hallettikten sonra, gider başka bir iş daha çıkartır. O yere de yettikten
sonra başka işler daha çıkar matruşka bebekler misali, iç içe geçmiş ve çözmesi
gereken bir yığının içinde bulur kendini. Çünkü daha yapması gereken çok şey
vardır ve hepsini halletmesi gerekiyormuş gibi gelir. Peki ya nereden bulur bu
kadar işi?
Cevap
biraz kurtarıcı rolden geçiyor.
Herkesi Kurtarmaya Çalışmak
Kurtarıcı
roldeki insanlar genellikle çevresine yardım etmekten hoşlanan, ihtiyaç
duyulmaya ihtiyaç duyan, kendi ihtiyaçlarını bir kenara koyup diğerlerinin
refahı için çaba gösteren insanlardır. Bir yardım çağrısı duyduğu anda
pelerinini giyer ve oradaki durumu iyileştirir, düzeltir, onarır. Diğerlerinin
ihtiyaçlarını gidermeye, kahramanca kendini ortaya koymaktan kendini alamaz.
İnsanlara yardım etmekte oldukça beceriklidir. Dikkatini dışarıya
yoğunlaştırmakla birlikte, çoğunlukla bu becerisini kendinden kaçmak için
farkında olmadan kullanır.
Bu
yardım döngüsünde ihmal ettiği bir adet kendisi vardır. Kendini öyle ihmal eder
ki, onun için başkalarının ihtiyaçları daha önemlidir. Aynı zamanda kendini
ihmal etmekle kalmayıp ne kadar yorulduğunun ve kendini tükettiğini farkına
varmaz. Ta ki, bir gün koşuşturmaya dermanı kalmayıp yol ortasında duraklayana
kadar.
Elde Var Yorgunluk
Hayatımızda
bize iyi gelen, içimizdeki enerjiyi koruduğumuz, ihtiyaç halinde oradan alıp
gerekli yerlere aktardığımız depolarımız var. Bu depoların bakımını
yapmadığımızda, biten enerjinin yerine koymadığımızda, yardım pelerinini
üzerinden çıkarıp şöyle bir dinlenmediğimiz ve kendimizle ilgilenmediğimizde,
hareket halindeyken aküsü bitmiş araba misali olduğumuz yerde kalıyoruz. Kaldığımız yerden de payımıza düşen duygusal
olarak çökkünlük ve yorgun bir beden oluyor. Bu yorgunluğun üstüne uyku
problemleri, dikkat dağınıklığı ve aşırı düşünmek eklendi mi, elde var
tükenmişlik.
Bu
kadar yorulmuşken, duygusal olarak yıpranmışken bunca tükenmişliğim arasında
bize ne kalıyor? Ne elde ediyoruz bu yorgunluktan? Hangi eksik yanımızı
tamamlamaya çalışıyoruz? Ya da hangi ihtiyacımızı karşılamaya hizmet ediyor
olabilir bunca çaba? Acaba tüketmeden de devam edebilir miydi bu düzen?
Biraz
bunların üzerine düşünmekte fayda var gibi değil mi?..
Küçük Bi’ Mola
Bundan
sonrası için yapılacak en iyi şey belki de, oyunun içindeki kurtarıcı olmaktan
ziyade insanlar için duyarlı hale gelmektir. Başkalarını bu kadar merkeze almak
yerine, önceliği kendimiz olarak belirleyip insanlar adına çözmek yerine, onların
davranışlarını destekleyip problemin üzerinde birlikte düşünmektir. Var gücüyle
kendimiz için var çabalarken istediğimiz kadar olmadığında olduğu kadar diyip kenara çekilmektir. Seyir halindeyken,
koşturmaktan yorulup dinlenme ihtiyacımızı hissettiğimiz o “tık” dediğimiz noktada, “Elimden geleni yaptım.” diyip mola
vermek için kenara çekilmektir.
İnsan, özünde zorlu bir hikâyenin
kahramanıdır. Ve yaralı da olsa, eksik de olsa, hata da yapsa kahramandır. (Cem
Mumcu)
Psk. Dan. Hatice Okçan
O kadar güzel ifade etmişsin ki durumu, güzel yüreğine sağlık ❤️
YanıtlaSil