Telaşa Biraz Mola


Çoğunluğun bildiği bir Türk dizisinde, şirkette çalışan genç bir kadın vardı. Bu kadın, sabahtan gider patronunu asiste eder, gün içinde önemli görüşmeleri organize eder, o toplantıdan bu toplantıya koşar, dışarıdaki iş görüşmelerini de organize eder ve yetmez diğer patronlarının işlerine de el atardı. Genç kadın, canına kastı varmış da, yarınlar yokmuşçasına, dur durak bilmeden çalışırdı.

Bu hikâye size de bir yerden tanıdık geliyor mu?       

 

Bazı insanlar vardır, bilirsiniz. Hayat; olduğu yerde, kendi düzeninde akıp giderken dur durak bilmeden sanki tüm dünyanın derdini tasmasını o kurtaracakmış gibi herkesi dinleyen, bir sorun olduğunda acil butonuna basılmış gibi ivedilikle çözmeye çalışan, bulunduğu projelerde fikir üreten, olanca gücüyle çalışan, herkesin yardımına koşan; çevresine, sevdiklerine, arkadaşlarına, doğaya, hayvanlara, çocuklara ve tanımadığı insanlara bile duyarlı, onlar için kendini tüketen o insanlar... Çevremizde çok var onlardan, değil mi? Belki bir arkadaş, sevgili, anne-baba, belki bir öğretmen, aktivist… Belki de, büyük bir parçasıyla siz ve ben.

Onca işin gücün arasında, ihtiyaç duyulduğu anda, elindekini bırakıyor da sanki “Dünyayı kurtaracak, o işi çözüme kavuşturacak sadece benmişim.” düşüncesi sarar zihnin dört bir yanını. O işi hallettikten sonra, gider başka bir iş daha çıkartır. O yere de yettikten sonra başka işler daha çıkar matruşka bebekler misali, iç içe geçmiş ve çözmesi gereken bir yığının içinde bulur kendini. Çünkü daha yapması gereken çok şey vardır ve hepsini halletmesi gerekiyormuş gibi gelir. Peki ya nereden bulur bu kadar işi?

Cevap biraz kurtarıcı rolden geçiyor.

 

Herkesi Kurtarmaya Çalışmak

Kurtarıcı roldeki insanlar genellikle çevresine yardım etmekten hoşlanan, ihtiyaç duyulmaya ihtiyaç duyan, kendi ihtiyaçlarını bir kenara koyup diğerlerinin refahı için çaba gösteren insanlardır. Bir yardım çağrısı duyduğu anda pelerinini giyer ve oradaki durumu iyileştirir, düzeltir, onarır.  Diğerlerinin ihtiyaçlarını gidermeye, kahramanca kendini ortaya koymaktan kendini alamaz. İnsanlara yardım etmekte oldukça beceriklidir. Dikkatini dışarıya yoğunlaştırmakla birlikte, çoğunlukla bu becerisini kendinden kaçmak için farkında olmadan kullanır.

Bu yardım döngüsünde ihmal ettiği bir adet kendisi vardır. Kendini öyle ihmal eder ki, onun için başkalarının ihtiyaçları daha önemlidir. Aynı zamanda kendini ihmal etmekle kalmayıp ne kadar yorulduğunun ve kendini tükettiğini farkına varmaz. Ta ki, bir gün koşuşturmaya dermanı kalmayıp yol ortasında duraklayana kadar.


Elde Var Yorgunluk

Hayatımızda bize iyi gelen, içimizdeki enerjiyi koruduğumuz, ihtiyaç halinde oradan alıp gerekli yerlere aktardığımız depolarımız var. Bu depoların bakımını yapmadığımızda, biten enerjinin yerine koymadığımızda, yardım pelerinini üzerinden çıkarıp şöyle bir dinlenmediğimiz ve kendimizle ilgilenmediğimizde, hareket halindeyken aküsü bitmiş araba misali olduğumuz yerde kalıyoruz.  Kaldığımız yerden de payımıza düşen duygusal olarak çökkünlük ve yorgun bir beden oluyor. Bu yorgunluğun üstüne uyku problemleri, dikkat dağınıklığı ve aşırı düşünmek eklendi mi, elde var tükenmişlik.

Bu kadar yorulmuşken, duygusal olarak yıpranmışken bunca tükenmişliğim arasında bize ne kalıyor? Ne elde ediyoruz bu yorgunluktan? Hangi eksik yanımızı tamamlamaya çalışıyoruz? Ya da hangi ihtiyacımızı karşılamaya hizmet ediyor olabilir bunca çaba? Acaba tüketmeden de devam edebilir miydi bu düzen?

Biraz bunların üzerine düşünmekte fayda var gibi değil mi?..

 

Küçük Bi’ Mola

Bundan sonrası için yapılacak en iyi şey belki de, oyunun içindeki kurtarıcı olmaktan ziyade insanlar için duyarlı hale gelmektir. Başkalarını bu kadar merkeze almak yerine, önceliği kendimiz olarak belirleyip insanlar adına çözmek yerine, onların davranışlarını destekleyip problemin üzerinde birlikte düşünmektir. Var gücüyle kendimiz için var çabalarken istediğimiz kadar olmadığında olduğu kadar diyip kenara çekilmektir. Seyir halindeyken, koşturmaktan yorulup dinlenme ihtiyacımızı hissettiğimiz o “tık” dediğimiz noktada, “Elimden geleni yaptım.” diyip mola vermek için kenara çekilmektir.

 

İnsan, özünde zorlu bir hikâyenin kahramanıdır. Ve yaralı da olsa, eksik de olsa, hata da yapsa kahramandır. (Cem Mumcu)

 

Psk. Dan. Hatice Okçan

Yorumlar

  1. O kadar güzel ifade etmişsin ki durumu, güzel yüreğine sağlık ❤️

    YanıtlaSil

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Marifet renkte mi? Yoksa...

BİR BAKIŞ: ÖPME VE ÖPÜŞME

Düşünce Kovalıyordu Peşinden