Tinselliğimizin Gölgesinde Yaşarken
İnsan, yaşamda tüm köşeleriyle tanımlanamayacak
olandır. Bundan dolayı kendisini sınırlandırmaya çalışandır. Karanlığının
içindeki aydınlıkları ve aydınlıklarının içindeki karanlıklarını görmek
istemeyendir. Tanımlanamayacak olduğunu tanımlamalarla ifade etmeye çalışandır.
Başka’da varlığını var etmeye kalkışandır.
Varoluş derin, katmanlandırılması ucu bucaksız ve
fırlatılmışlığın gölgesinde ontolojik bir durumdur. Gözlerimizi kendi içimize
çevirdiğimizde karşılaştıklarımız; karanlıklarımız ve aydınlıklarımızla bir
bütün oluşturur.
İnsan, bu doğrultuda kendisiyle ilişkilenmek yolunda
kendisine değmemeyi ve rahatının bozulmaması, konfor alanlarından kopmaması
açısından savunma mekanizmalarına değmeyi, onlarla ilişkilenmeyi, kendisine
değmeye tercih eder.
Yabancılaşmak ise insanın kendi karanlığına
yönelmesini engelleyen en asli savunma mekanizmalarından bir tanesidir. İnsan
aşırı kalabalıklaşır, bu görevi kalabalıklar yardımıyla yerine getirerek
kendisine yabancılaşır. Asli olarak insanın görevi, kendi ontolojik varlığı yoluyla
kendi deneyimine yakınlaşmak, kendisiyle ilişkilenmek, kendisini tanımaktan
geçer. Kendini tanımak yolunda insan deneyimi, her bir insan fenomenine bağımlı
olarak değişmektedir. Kendi iç’ine dönmek, kendini tanımaya yönelik amaçlanmak,
her bir insan deneyimine bütün olarak farklılaşmaktadır. Bu bağlamdaki insan
deneyimlerine ‘şey’lerin tinselleşmesi olarak bakılabilir. Her bir deneyimi
farklı bağlamıyla yorumlamak, onları tek bir ‘şey’e indirgememek, onları
anlamlandırma yolculuğuna dahil olmak yolunda, fenomene yardımcı olur.
Gündelik yaşam üzerinde insan, tasavvur ettiklerini
ve düşündüklerini bir ötekine ya da uzamdaki boşluğa sunarak, zihnindekileri
anlatamadığı halden çıkararak onlarla vedalaşır. Bu bir nevi yaşama veda etmeye
benzetilebilir. İfade ettiğimiz her bir düşünce, bize bir şeyler anlatır ve
varlığımıza veda ederler. Yani ifade etmek istediklerimizle önce içselliğimizde
ilişkileniriz; sonrasında onu bir başka’ya sunmayı arzular ve onu kendi
tinselliğimizden kopararak uzamdaki boşluğa sunarız. Bir çeşit yaşam içerisinde
ölümü, bir ötekinin varlığıyla deneyimlemeye çalışırız. İçimizdeki varoluş
formundaki anlatamadığımız halimize, anlatarak veda ederiz. Nitekim taşımaya
çalıştığım nokta, somut olarak ölüm formunu dünya üzerindeki sonluluğumuza
götüren bir yapı olarak gördüğümüz vakit aklımıza getirdiğimiz ‘ölüm’ kavramı
ile gündelik yaşamda içselliğimizin dışavurumu olarak gerçekleştirerek,
kendimizden bir parçaya ‘veda’ edişimizdeki ölüm arasındaki farklılığa olan
bakış açımızın esnekliğidir.
Dolayısıyla insan, tinselliğinin gölgesinde yaşarken deneyimleyendir, deneyimlerini anlamlandırandır, anlamlandırdığına ‘nasıl’ sorusunu sorandır. Zihnindeki düşünceleri sunan, yaşamı deneyimleyen insan, kendi içine yürümekten keyif alır.
Psk. Dan. Serdar Görkem Saka
Yorumlar
Yorum Gönder