Tinselliğimizin Gölgesinde Yaşarken

İnsan, yaşamda tüm köşeleriyle tanımlanamayacak olandır. Bundan dolayı kendisini sınırlandırmaya çalışandır. Karanlığının içindeki aydınlıkları ve aydınlıklarının içindeki karanlıklarını görmek istemeyendir. Tanımlanamayacak olduğunu tanımlamalarla ifade etmeye çalışandır. Başka’da varlığını var etmeye kalkışandır.

Varoluş derin, katmanlandırılması ucu bucaksız ve fırlatılmışlığın gölgesinde ontolojik bir durumdur. Gözlerimizi kendi içimize çevirdiğimizde karşılaştıklarımız; karanlıklarımız ve aydınlıklarımızla bir bütün oluşturur.

İnsan, bu doğrultuda kendisiyle ilişkilenmek yolunda kendisine değmemeyi ve rahatının bozulmaması, konfor alanlarından kopmaması açısından savunma mekanizmalarına değmeyi, onlarla ilişkilenmeyi, kendisine değmeye tercih eder.

Yabancılaşmak ise insanın kendi karanlığına yönelmesini engelleyen en asli savunma mekanizmalarından bir tanesidir. İnsan aşırı kalabalıklaşır, bu görevi kalabalıklar yardımıyla yerine getirerek kendisine yabancılaşır. Asli olarak insanın görevi, kendi ontolojik varlığı yoluyla kendi deneyimine yakınlaşmak, kendisiyle ilişkilenmek, kendisini tanımaktan geçer. Kendini tanımak yolunda insan deneyimi, her bir insan fenomenine bağımlı olarak değişmektedir. Kendi iç’ine dönmek, kendini tanımaya yönelik amaçlanmak, her bir insan deneyimine bütün olarak farklılaşmaktadır. Bu bağlamdaki insan deneyimlerine ‘şey’lerin tinselleşmesi olarak bakılabilir. Her bir deneyimi farklı bağlamıyla yorumlamak, onları tek bir ‘şey’e indirgememek, onları anlamlandırma yolculuğuna dahil olmak yolunda, fenomene yardımcı olur.

Gündelik yaşam üzerinde insan, tasavvur ettiklerini ve düşündüklerini bir ötekine ya da uzamdaki boşluğa sunarak, zihnindekileri anlatamadığı halden çıkararak onlarla vedalaşır. Bu bir nevi yaşama veda etmeye benzetilebilir. İfade ettiğimiz her bir düşünce, bize bir şeyler anlatır ve varlığımıza veda ederler. Yani ifade etmek istediklerimizle önce içselliğimizde ilişkileniriz; sonrasında onu bir başka’ya sunmayı arzular ve onu kendi tinselliğimizden kopararak uzamdaki boşluğa sunarız. Bir çeşit yaşam içerisinde ölümü, bir ötekinin varlığıyla deneyimlemeye çalışırız. İçimizdeki varoluş formundaki anlatamadığımız halimize, anlatarak veda ederiz. Nitekim taşımaya çalıştığım nokta, somut olarak ölüm formunu dünya üzerindeki sonluluğumuza götüren bir yapı olarak gördüğümüz vakit aklımıza getirdiğimiz ‘ölüm’ kavramı ile gündelik yaşamda içselliğimizin dışavurumu olarak gerçekleştirerek, kendimizden bir parçaya ‘veda’ edişimizdeki ölüm arasındaki farklılığa olan bakış açımızın esnekliğidir.

Dolayısıyla insan, tinselliğinin gölgesinde yaşarken deneyimleyendir, deneyimlerini anlamlandırandır, anlamlandırdığına ‘nasıl’ sorusunu sorandır. Zihnindeki düşünceleri sunan, yaşamı deneyimleyen insan, kendi içine yürümekten keyif alır. 

Psk. Dan. Serdar Görkem Saka

Yorumlar

Bu blogdaki popüler yayınlar

Marifet renkte mi? Yoksa...

BİR BAKIŞ: ÖPME VE ÖPÜŞME

Düşünce Kovalıyordu Peşinden