YAŞAMA DAİR
Haydi
gelin biraz hayatı konuşalım sizlerle. Yaşamın güzelliğinden, hayatın
anlamından bahsedelim. Düşe kalka ilerlediğimiz bu yolda eşlik edelim
birbirimize. Yolculuğumuza görünüşte ufak ama anlamı büyük bir soruyla
başlayalım. Yaşamak ne kadar umut dolu bir kelime değil mi? İnsan minik
bedeniyle tutunurken yaşama koskoca bir insan olduğunda bile sanki o minicik
halini hatırlar gibi tutunmaya çalışır dünyaya, umutlarına. Her ne olursa olsun
yaşamak ister. Adeta savaşmak ister tüm dünyayla. Yaşamak öyle basit bir eylem
değildir. Gerekirse tüm acılara karşı gelmek, onların içinde bile bir umut
ışığı görüp bağlanmaktır yaşama. Varoluşumuzda vardır bu savaşçı ruh. Başımıza
ne gelirse gelsin bir deniz kenarında, bir ormanda nefes almanın güzelliği
birçok acıyı unutturuverir hepimize. Kendimizi en çaresiz hissettiğimiz anlarda
bile o savaşçı ruh yanımızda belirir ve fısıldar kulağımıza: “Yaşamak güzel şey,
unutma!” Bedenimiz ve ruhumuz bu cümlenin müthiş anlamıyla irkilir ve yaşadığımız
acının içinden çıkmak için bir yol bulur mutlaka. Sanki tüm hücrelerimiz bunun
için bir araya geliverir ve bizi içinde bulunduğumuz o hiçlikten çeker çıkarır.
Şimdi diyeceksiniz ki ya bir gün o savaşçı ruh bizi terk ederse ne yapacağız? Burada
unutmamamız gereken şey şudur: O ruh bizi hiçbir zaman terk etmez çünkü o,
dünyaya gözlerimizi açtığımız andan itibaren içimizde bulunan güçtür. Gerçek
şudur biz o ruhu göremeyecek ve onu bulamayacak hale geliriz. İşte o zaman
varlığımızı anlamlı kılan ne varsa tutunacağız onlara. Bazen bir belirsizliğe
sürüklendiğimizi hissetsek de yaşamın güzelliğini hatırlayıp tutunacağız hayatlarımıza.
Bu her zaman kolay olmayacak tabi. Çünkü terazimiz bozulmuştur ve yapmamız gereken
şey o teraziyi düzeltmektir. Var olmak aslında hayatımızda kurduğumuz bir
dengedir. O terazi bozulduğunda problemler çıkmaya başlar. Önemli olan o
dengeyi korumaktır. Bu da müthiş bir çaba aynı zamanda da yürek isteyen bir
davranıştır tıpkı Rollo May’in söylediği gibi. Ona göre var olmak yürek ister
ve seçeneklerimiz nasıl bir birey olacağımızı belirler. Önemli olan bizi biz
yapan seçenekleri bularak yaşamımızda kendi dengemizi kurabilmektir. Aynı
zamanda bunun en önemli kurallarından biri de yaşamda bir anlam bulabilmektir.
Nietzsche “Neden yaşadığını bilen kişi her nasılsa, hemen hemen her şeye
katlanabilir.’’ der. Öyleyse hayatımızı yaşamaya değer kılmanın en güzel yolu
ona bir anlam katmaktır. Hayatın anlamı ise belki de yaşadığımız sürece
cevabını bulacağımız en zor sorulardan biridir. Hayatımızın anlamı bizi mutlu
eden, huzurlu olmamızı sağlayan olayların içerisinde olabilir. Önemli olan onu
bulacağımız yola çıkmaktır. Sadece bekleyerek ya da isteyerek ulaşamayız ona. Bu
durum da içimizdeki savaşçı ruhun sürekli hazırda beklemesine neden olur. Ne
zaman vazgeçsek, bir boşluğun içinde bulsak kendimizi o zaman bize güç veren o
dur. İçimizde her zaman yaşama tutunmak isteyen bir yanımızın olduğunu bilmeli
ve yaşamın güzelliklerinin farkına varmalıyız. Bu yolculukta herkes kendi
yolunda yolcudur. Bunu bilmeli ve başkasının yolundan yürümek yerine kendi
yolumuzun acemisi olduğumuzda önümüzde beliren umut ışıklarının arttığını
bilmeliyiz yaşamın güzelliklerine ancak o şekilde varabiliriz. Hem ne diyor Turgut
Uyar “Belki de asıl ustalık budur, her zaman acemi olmayı bilmek.” Belki de
işin özü acemi olmayı bilmektedir. Başkasının yolunda emin adımlarla yürümek
yerine kendi yolunda düşe kalka ilerlemek yaşamdan tat almanın en güzel
yollarından biridir.
Çoğu insan hayatta sadece var olur, önemli olan yaşamaktır. Yaşamak ise hayatta kendi dengemizi kurup, kendi yolumuzda yolcu olmaktır. Bu yolda yürümek her zaman kolay olmasa da önemli olan yoldan sapmamaktır. İşte o zaman gerçekten yaşamış hisseder, her anımızdan keyif alabiliriz.
Psk. Dan. Büşra Karakaya
Yorumlar
Yorum Gönder