YAŞAMA DAİR

 


Haydi gelin biraz hayatı konuşalım sizlerle. Yaşamın güzelliğinden, hayatın anlamından bahsedelim. Düşe kalka ilerlediğimiz bu yolda eşlik edelim birbirimize. Yolculuğumuza görünüşte ufak ama anlamı büyük bir soruyla başlayalım. Yaşamak ne kadar umut dolu bir kelime değil mi? İnsan minik bedeniyle tutunurken yaşama koskoca bir insan olduğunda bile sanki o minicik halini hatırlar gibi tutunmaya çalışır dünyaya, umutlarına. Her ne olursa olsun yaşamak ister. Adeta savaşmak ister tüm dünyayla. Yaşamak öyle basit bir eylem değildir. Gerekirse tüm acılara karşı gelmek, onların içinde bile bir umut ışığı görüp bağlanmaktır yaşama. Varoluşumuzda vardır bu savaşçı ruh. Başımıza ne gelirse gelsin bir deniz kenarında, bir ormanda nefes almanın güzelliği birçok acıyı unutturuverir hepimize. Kendimizi en çaresiz hissettiğimiz anlarda bile o savaşçı ruh yanımızda belirir ve fısıldar kulağımıza: “Yaşamak güzel şey, unutma!” Bedenimiz ve ruhumuz bu cümlenin müthiş anlamıyla irkilir ve yaşadığımız acının içinden çıkmak için bir yol bulur mutlaka. Sanki tüm hücrelerimiz bunun için bir araya geliverir ve bizi içinde bulunduğumuz o hiçlikten çeker çıkarır. Şimdi diyeceksiniz ki ya bir gün o savaşçı ruh bizi terk ederse ne yapacağız? Burada unutmamamız gereken şey şudur: O ruh bizi hiçbir zaman terk etmez çünkü o, dünyaya gözlerimizi açtığımız andan itibaren içimizde bulunan güçtür. Gerçek şudur biz o ruhu göremeyecek ve onu bulamayacak hale geliriz. İşte o zaman varlığımızı anlamlı kılan ne varsa tutunacağız onlara. Bazen bir belirsizliğe sürüklendiğimizi hissetsek de yaşamın güzelliğini hatırlayıp tutunacağız hayatlarımıza. Bu her zaman kolay olmayacak tabi. Çünkü terazimiz bozulmuştur ve yapmamız gereken şey o teraziyi düzeltmektir. Var olmak aslında hayatımızda kurduğumuz bir dengedir. O terazi bozulduğunda problemler çıkmaya başlar. Önemli olan o dengeyi korumaktır. Bu da müthiş bir çaba aynı zamanda da yürek isteyen bir davranıştır tıpkı Rollo May’in söylediği gibi. Ona göre var olmak yürek ister ve seçeneklerimiz nasıl bir birey olacağımızı belirler. Önemli olan bizi biz yapan seçenekleri bularak yaşamımızda kendi dengemizi kurabilmektir. Aynı zamanda bunun en önemli kurallarından biri de yaşamda bir anlam bulabilmektir. Nietzsche “Neden yaşadığını bilen kişi her nasılsa, hemen hemen her şeye katlanabilir.’’ der. Öyleyse hayatımızı yaşamaya değer kılmanın en güzel yolu ona bir anlam katmaktır. Hayatın anlamı ise belki de yaşadığımız sürece cevabını bulacağımız en zor sorulardan biridir. Hayatımızın anlamı bizi mutlu eden, huzurlu olmamızı sağlayan olayların içerisinde olabilir. Önemli olan onu bulacağımız yola çıkmaktır. Sadece bekleyerek ya da isteyerek ulaşamayız ona. Bu durum da içimizdeki savaşçı ruhun sürekli hazırda beklemesine neden olur. Ne zaman vazgeçsek, bir boşluğun içinde bulsak kendimizi o zaman bize güç veren o dur. İçimizde her zaman yaşama tutunmak isteyen bir yanımızın olduğunu bilmeli ve yaşamın güzelliklerinin farkına varmalıyız. Bu yolculukta herkes kendi yolunda yolcudur. Bunu bilmeli ve başkasının yolundan yürümek yerine kendi yolumuzun acemisi olduğumuzda önümüzde beliren umut ışıklarının arttığını bilmeliyiz yaşamın güzelliklerine ancak o şekilde varabiliriz. Hem ne diyor Turgut Uyar “Belki de asıl ustalık budur, her zaman acemi olmayı bilmek.” Belki de işin özü acemi olmayı bilmektedir. Başkasının yolunda emin adımlarla yürümek yerine kendi yolunda düşe kalka ilerlemek yaşamdan tat almanın en güzel yollarından biridir.

Çoğu insan hayatta sadece var olur, önemli olan yaşamaktır. Yaşamak ise hayatta kendi dengemizi kurup, kendi yolumuzda yolcu olmaktır. Bu yolda yürümek her zaman kolay olmasa da önemli olan yoldan sapmamaktır. İşte o zaman gerçekten yaşamış hisseder, her anımızdan keyif alabiliriz.

Psk. Dan. Büşra Karakaya

Yorumlar

Bu blogdaki popüler yayınlar

Marifet renkte mi? Yoksa...

BİR BAKIŞ: ÖPME VE ÖPÜŞME

Düşünce Kovalıyordu Peşinden