Hayatın Değil “Hayatının” Anlamı

 

Evet hayatın anlamı değil “senin hayatının” anlamı. Genellikle hayatımızda yol alabilmek için bazı sorular sorarız kendimize, bu soruların cevaplarına göre de bir yol haritası belirleriz. Neden varım, ne iş yapmak istiyorum, nasıl bir hayat istiyorum, bu sorular böyle uzayıp gider. Hepimiz kendimize bu soruları yönelterek aslında hayatın anlamını bulmaya çalışırız. Oysa unuttuğumuz bir şey vardır. Hayatın anlamını aramaya devam edersek bulacağımız tek şey koca bir hiçlik olur. En kötüsü de hiç bulamayacağımız bir cevap için bütün hayatımızı heba etmektir. Çünkü hayatın anlamı diye bir şey yoktur. Sadece senin hayatının anlamı vardır. Seni hayata bağlayan, motive eden, yaşamını anlamlı kılan, hayatın anlamı değil senin hayatının anlamıdır. Bunu fark ettiğimiz an artık hayatla uğraşmayı bırakıp kendi hayatımıza odaklanırız. Böylece yaptığımız işler daha anlamlı bir hale gelir. Eğer bizim hayatımız için bir anlamı yoksa bırakırız. Bize anlam kattığına inandığımız işlerin peşinde koşarız. Bu yaptıklarımızın bize sağladığı tatmin duygusu hayatımızı anlamlandırmamıza yardımcı olur.  Eğer kendi hayatımıza odaklanmayı başarabilirsek hayatımızı da değiştirebiliriz. Daha mutlu bir yaşam süreriz, daha fazla yaşadığımız “an” lara odaklanırız. Değer verdiğimiz insanları hayatımızda tutar bizi mutlu etmeyen insanlarla aramıza mesafe koyarız. Hayatı yönetmeye değil kendi hayatımızı yönetmeye odaklanırsak başkaları için değil kendimiz için yaşamaya başlarız. Kendi yaşamımızın değerini daha fazla anlarız. Nefes aldığımız her dakikanın bir kıymeti olduğunu bilir doya doya yaşamaya çalışırız.

Eğer başkalarının yolunu değil kendi hayatımızın yolunu takip edersek bu yolun düz olmadığını ve birçok yolu deneyimleyebileceğimizi biliriz. Başkalarının yolumuzu doldurmasını beklemeden yalnızca yürüdüğümüz yolda bize eşlik etmek isteyenleri ortak ederiz yolumuza. Böylece bir gün arkaya dönüp baktığımızda “keşke” lere değil “iyi ki” lere yer vermeye başlarız. Bütün bunları gerçekleştirebildiğimize inandığımızla kendimizle gurur duymaya başlarız. Geriye döndüğümüzde hayatımıza bakıp üzülmek yerine bizi gülümsetecek anılara yer vermeye çalışırız. Tüm bunları gerçekleştirmemiz için hatırlamamız gereken tek bir şey vardır: Hayatta birçok şarkı vardır ve biz tüm şarkıları duyamayacak kadar kısa bir ömür yaşıyoruz. Bu yüzden odaklanmamız gereken tek şey kendi hayatımızın şarkısıdır. Bu şarkıyı bizimle duymak isteyenler şarkımıza eşlik edebilirler ancak şarkımızı duymayanlara şarkımızı dinletmek zorunda değiliz. Herkesin kendi şarkısı mutlaka vardır. Önemli olan tüm şarkıları duymaya çalışmak değil yalnızca kendi şarkımıza odaklanmaktır. Ancak bu şekilde kendi dansımızı edebiliriz. Siz de hala kendi şarkınızı arıyorsanız içinizdeki melodiye kulak vermeniz gerekir. En önemlisi hayatın anlamını aramayı bırakıp kendi hayatımızın anlamını bulmaya çalışmaktır. Bizi mutluluğa götüren de gerçekten yaşadığımızı hissettiren de kendi anlamımızı bulmaktan geçer.

Yazıma son vermeden önce geç kalmadan kendi hayatımıza odaklanmamız gerektiğini bize ifade eden bir şiir paylaşmak istiyorum sizlere.

Umarım bu şiir hayatınızda sizi gülümsetebilecek “an” lara yer vermenize yardımcı olur.

Eğer, yeniden başlayabilseydim yaşamaya,
İkincisinde daha çok hata yapardım.
Kusursuz olmaya çalışmaz, sırtüstü yatardım.
Neşeli olurdum, ilkinde olmadığım kadar,
Çok az şeyi
Ciddiyetle yapardım.
Temizlik sorun bile olmazdı asla.
Daha çok riske girerdim.
Seyahat ederdim daha fazla.
Daha çok güneşin doğuşunu izler,
Daha çok dağa tırmanır, daha çok nehirde yüzerdim.
Görmediğim bir çok yere giderdim.
Dondurma yerdim doyasıya ve daha az bezelye.
Gerçek sorunlarım olurdu hayali olanların yerine.
Yaşamın her anını gerçek ve verimli kılan insanlardandım.
Yeniden başlayabilseydim eğer, yalnız mutlu anlarım olurdu.
Farkında mısınız bilmem, yaşam budur zaten.
Anlar, sadece anlar. Siz de anı yaşayın.
Hiçbir yere yanında termometre, su, şemsiye almadan,
Gitmeyen insanlardandım ben.
Yeniden başlayabilseydim eğer, hiçbir şey taşımazdım.
Eğer yeniden başlayabilseydim,
İlkbaharda pabuçlarımı fırlatır atardım.
Ve sonbahar bitene kadar yürürdüm çıplak ayaklarla.
Bilinmeyen yollar keşfeder, güneşin tadına varır,
Çocuklarla oynardım, bir şansım olsaydı eğer.
Ama işte 85'indeyim ve biliyorum...
ÖLÜYORUM…Arjantin-1985

Jorge Luis Borges


-Psk. Dan. Büşra Karakaya



 

Yorumlar

Bu blogdaki popüler yayınlar

Marifet renkte mi? Yoksa...

BİR BAKIŞ: ÖPME VE ÖPÜŞME

Düşünce Kovalıyordu Peşinden