AYIP!
Öyle söyleme, ayıp! Onu yapma, ayıp! Öyle giyinme, ayıp! Bunları konuşma, ayıp! Bu cümleler size tanıdık geldi mi? Hemen hepimizin maruz kaldığı ve en çok ebeveynlerimizden duyduğumuz bu ifadeler davranışlarımızı biçimlendirmemizde nasıl bir etkiye sahip? Merak edip sorduğumuz bir soru neden cevap verilmeden susturulmamıza sebep olabiliyor?
Siz
hiç ayıplandınız mı? Giydiğiniz kıyafetlerle, sorduğunuz sorularla veya
hareketlerinizle? Bu yazıda ayıp faktörünü sorduğumuz sorular başlığı altında
konuşacağız. Hem de Maslow’un ihtiyaçlar hiyerarşisinin tabanını oluşturan bir
konu hakkında sorulan sorularla: Cinsellik.
Eğitim
ailede başlar. Cinsel eğitim de her çocuğun alması gereken bir eğitimdir. Bu
konuda bilgilendirilmeyen çocuklar birçok konuda sorunla karşılaşabilir. Bir
başkasından gelen dokunuşun iyi mi kötü mü olduğunu anlayamayabilir veya
ergenliğe girdiğinde vücudunda meydana gelen değişimleri kabullenemeyebilir.
Çocuklara bu konuda önden bilgilendirilme yapılması, eğitim verilmesi ve
sorduğu soruların ayıplanmadan sabır ve anlayışla cevaplanması gerektiği görüşü
yaygındır. Eğer bu bahsedilenler yapılmazsa çocuk tüm bu zorluklarla kendi
başına mücadele etmeye çalışabilir veya kötü dokunuşların yanlış olduğunu fark
etmeyebilir.
Yaşadığımız
bölgeden, geleneklerimizden, dini inançlarımızdan kültürümüzden kaynaklı olarak
ayıp faktörü aslında bir durdurma mekanizmasıdır. Peki, bu mekanizmayı dikkate
alıp da bu konular hakkında konuşmamalı mıyız? Yüzyıllardır yaşadığımız
coğrafyadaki insanlar bu durdurma mekanizmasını dikkate alıp bu konuları
konuşmaktan çekinmişlerdir. Oysaki Maslow’un ihtiyaçlar hiyerarşisine
baktığımız zaman fizyolojik ihtiyaçlar kısmında beslenme, uyku gibi ihtiyaçlar
arasında cinsellik ihtiyacı da bulunmaktadır.
Peki,
neslimizin devamı cinsellik sayesinde ise bu konuda bilgilendirilmememiz normal
midir? Hadi bilgilendirilmedik peki kendimiz bilgilendirilmeyi isteyebilir
miyiz? Aslında öğrenmeyi herkes isteyebilir ama herkes isteyebilme cesaretini
gösteremez. Reddedilmekten en çok da ‘ayıp, insanlar hakkımda ne düşünür?’
tarzındaki yorumlarla karşılaşmaktan korkarlar.
Sizce bu konuları konuşmamanın, öğrenmeyi istememenin ve konuşmaktan
kaçmanın neden olduğu olaylar var mı? Hatırlarsanız az önce, bu konu hakkında
bilgilendirilmeyen çocuğun iyi dokunuş ve kötü dokunuşu ayırt edemeyeceğini
veya bedenine onun isteği dışında dokunulmayacağı anlatılmayan çocuğun böyle
bir olay karşısında ses çıkartamayacağını belirtmiştim. Sadece bu konuda değil
örneğin doğru cinsel eğitim almayan çocuk ergenlik dönemine geldiğinde
bedeninin geçirdiği değişiklikleri de kolayca kabul edemeyebilir.
Geçenlerde
bir psikoloğun cinsel eğitimle alakalı bir videosunu izlerken altındaki
yorumlara denk geldim. Altındaki yorumlarda özellikle ergenlik dönemindeki
bireylerden ‘Keşke bu videoyu ben değil de ailem izlese’ ‘Aileme bu konuyu
açmaktan utanıyorum çünkü bana nereden öğrendin diyecekler.’ veya ebeveynlerden
‘Bu konuyla ilgili ne yapmalıyım’ şeklinde yorumlar gördüm. Bu konuların
konuşulmasının ayıp karşılandığı ülkemizde sizce cinsellikle ilgili sorunların
artması anormal mi?
Cinsellikle
ilgili konular genellikle ülkemizde kaçınılan, konuşulması tercih edilmeyen
konulardır. Yukarıda bahsettiğim videonun altındaki yorumlardan anlaşılacağı
üzere bazı ailelerin çocuğun cinsel içerikli sorularına cevap vermeme veya
yanlış yanıt verme şeklinde katı bir tutumu olabilmektedir. Sorularına cevap
alamayan çocuklar yanlış bilgileri değişik kaynaklardan öğrenmektedir ve bunun
sonucunda ileriki yaşantılarında büyük cinsel problemlerle karşılaşmaları da
muhtemeldir. Çocukların zamanında ve gerektiği şekilde bilgilendirilmesi cinsel
gelişimlerinin doğal seyir izlemesini sağlayacaktır. Çocuklara doğru verilen
cinsel eğitim benliğin doğru gelişmesini sağladığı gibi toplumdaki pek çok
cinsel suçun oranını düşürmektedir.
Unutmayalım ki her eğitim gibi cinsel eğitim de ailede başlar.
Psk. Dan. Emine Bilge Arı
Yorumlar
Yorum Gönder