AYIP!

Öyle söyleme, ayıp! Onu yapma, ayıp! Öyle giyinme, ayıp! Bunları konuşma, ayıp! Bu cümleler size tanıdık geldi mi? Hemen hepimizin maruz kaldığı ve en çok ebeveynlerimizden duyduğumuz bu ifadeler davranışlarımızı biçimlendirmemizde nasıl bir etkiye sahip? Merak edip sorduğumuz bir soru neden cevap verilmeden susturulmamıza sebep olabiliyor?

Siz hiç ayıplandınız mı? Giydiğiniz kıyafetlerle, sorduğunuz sorularla veya hareketlerinizle? Bu yazıda ayıp faktörünü sorduğumuz sorular başlığı altında konuşacağız. Hem de Maslow’un ihtiyaçlar hiyerarşisinin tabanını oluşturan bir konu hakkında sorulan sorularla: Cinsellik.

Eğitim ailede başlar. Cinsel eğitim de her çocuğun alması gereken bir eğitimdir. Bu konuda bilgilendirilmeyen çocuklar birçok konuda sorunla karşılaşabilir. Bir başkasından gelen dokunuşun iyi mi kötü mü olduğunu anlayamayabilir veya ergenliğe girdiğinde vücudunda meydana gelen değişimleri kabullenemeyebilir. Çocuklara bu konuda önden bilgilendirilme yapılması, eğitim verilmesi ve sorduğu soruların ayıplanmadan sabır ve anlayışla cevaplanması gerektiği görüşü yaygındır. Eğer bu bahsedilenler yapılmazsa çocuk tüm bu zorluklarla kendi başına mücadele etmeye çalışabilir veya kötü dokunuşların yanlış olduğunu fark etmeyebilir.

Yaşadığımız bölgeden, geleneklerimizden, dini inançlarımızdan kültürümüzden kaynaklı olarak ayıp faktörü aslında bir durdurma mekanizmasıdır. Peki, bu mekanizmayı dikkate alıp da bu konular hakkında konuşmamalı mıyız? Yüzyıllardır yaşadığımız coğrafyadaki insanlar bu durdurma mekanizmasını dikkate alıp bu konuları konuşmaktan çekinmişlerdir. Oysaki Maslow’un ihtiyaçlar hiyerarşisine baktığımız zaman fizyolojik ihtiyaçlar kısmında beslenme, uyku gibi ihtiyaçlar arasında cinsellik ihtiyacı da bulunmaktadır.

Peki, neslimizin devamı cinsellik sayesinde ise bu konuda bilgilendirilmememiz normal midir? Hadi bilgilendirilmedik peki kendimiz bilgilendirilmeyi isteyebilir miyiz? Aslında öğrenmeyi herkes isteyebilir ama herkes isteyebilme cesaretini gösteremez. Reddedilmekten en çok da ‘ayıp, insanlar hakkımda ne düşünür?’ tarzındaki yorumlarla karşılaşmaktan korkarlar.  Sizce bu konuları konuşmamanın, öğrenmeyi istememenin ve konuşmaktan kaçmanın neden olduğu olaylar var mı? Hatırlarsanız az önce, bu konu hakkında bilgilendirilmeyen çocuğun iyi dokunuş ve kötü dokunuşu ayırt edemeyeceğini veya bedenine onun isteği dışında dokunulmayacağı anlatılmayan çocuğun böyle bir olay karşısında ses çıkartamayacağını belirtmiştim. Sadece bu konuda değil örneğin doğru cinsel eğitim almayan çocuk ergenlik dönemine geldiğinde bedeninin geçirdiği değişiklikleri de kolayca kabul edemeyebilir.

Geçenlerde bir psikoloğun cinsel eğitimle alakalı bir videosunu izlerken altındaki yorumlara denk geldim. Altındaki yorumlarda özellikle ergenlik dönemindeki bireylerden ‘Keşke bu videoyu ben değil de ailem izlese’ ‘Aileme bu konuyu açmaktan utanıyorum çünkü bana nereden öğrendin diyecekler.’ veya ebeveynlerden ‘Bu konuyla ilgili ne yapmalıyım’ şeklinde yorumlar gördüm. Bu konuların konuşulmasının ayıp karşılandığı ülkemizde sizce cinsellikle ilgili sorunların artması anormal mi?

Cinsellikle ilgili konular genellikle ülkemizde kaçınılan, konuşulması tercih edilmeyen konulardır. Yukarıda bahsettiğim videonun altındaki yorumlardan anlaşılacağı üzere bazı ailelerin çocuğun cinsel içerikli sorularına cevap vermeme veya yanlış yanıt verme şeklinde katı bir tutumu olabilmektedir. Sorularına cevap alamayan çocuklar yanlış bilgileri değişik kaynaklardan öğrenmektedir ve bunun sonucunda ileriki yaşantılarında büyük cinsel problemlerle karşılaşmaları da muhtemeldir. Çocukların zamanında ve gerektiği şekilde bilgilendirilmesi cinsel gelişimlerinin doğal seyir izlemesini sağlayacaktır. Çocuklara doğru verilen cinsel eğitim benliğin doğru gelişmesini sağladığı gibi toplumdaki pek çok cinsel suçun  oranını düşürmektedir. Unutmayalım ki her eğitim gibi cinsel eğitim de ailede başlar.

Psk. Dan. Emine Bilge Arı

Yorumlar

Bu blogdaki popüler yayınlar

Marifet renkte mi? Yoksa...

BİR BAKIŞ: ÖPME VE ÖPÜŞME

Düşünce Kovalıyordu Peşinden