ŞİMDİ PATLAYACAĞIM!

Bu aralar çok agresifim.

Gözlerim sürekli doluyor.

Uzaklara dalıp gidiyorum.

En ufacık şeye bile tahammülüm kalmadı!

Bu cümleler size tanıdık geliyorsa merhabalar. En önemlisi bu cümleleri yeniden söylememek, bu durumda kendimizi yeniden bulmamak için şimdiden üstünde durmak en güzeli. Patlamak, tahammülsüz olmak aslında benliğinizin sizi korumak istemesinin bir sonucu. Durmadan şişen bir balon neden patlar mesela? Artık içinde daha fazla hava sığdıracak yeri kalmadığı için.  Benliğiniz de artık öyle şeyleri daha fazla bastıracak yer bulamaz ki patlarsınız. Atalarımız boşuna, artık içinde tutamayıp sert tepki vermeye patlamak dememiş... Sizce bizi neler doldurur?

- Zamanında gösterilmeyen tepkiler,

- Sınır ihlallerine ayıptır, kırılır, onu kaybederim, abartmayayım diye ses çıkarmadığımız anlar.

Bedenimizin ve ruhumuzun bir huyu var ki doğru şekilde yaşanmamış her duygu içimizde yer tutmaya devam eder. Sonra tekrar sınırlar ihlal edilir, bir öncekinde veremediğimiz tepkiler cesaretimizi azalttığı için diğerlerine de tepki verecek özgüveni bulamaz oluruz ve zamanla alışkanlığımız olur susmak ve sindirmeye çalışmak. Biriken her bir ihlalin eseri olarak karşımızda artık tahammülü kalmamış yeni bir ben buluruz. Ancak daha fazla yaşanmamış duygu biriktirmeyen benlik, bunları içinizden atmanız için tabiri caizse sizi itmeye başlar. Gereken cesareti toplamanız için öfke biriktirir... Öfke gereken gücü verir ve gerilirsiniz. Gerilmiş bir balonda olduğu gibi, patlamak için gereken tek şey bir iğnedir... Bu yüzden en ufak hata, en ufak anımsama ile patlarız. Peki ne yapmalıyız? Ne yapmalıyız ki günlerce, saatlerce veya aylarca gergin kalmak yerine daha huzurlu olalım. Neticede bir ip bile gerile gerile yıpranır. Eski görüntüsünü kaybeder. İyi haber şu ki; kopan yerden bağlanan her ipin en sağlam noktası orası olur! O halde belki zamanında gücümüz yetmediği, kırmak istemediğimiz , sorun çıkmasın diye uğraştığımız anlar için kendimize kızmak yerine elimize yeni gücümüzü almakta bir sakınca yok.

- İçinizde fazladan yer alan öfkenin çoğunluğu dışarıya değil içeriye yani kendinizedir. Güçsüz, aptal ya da zayıf olduğunuzu düşünerek kendinize kızarsınız. Unutmayalım ki bunların hiçbirisi siz değilsiniz çünkü kimse bütünüyle güçlü değildir, bütünüyle her şeyin farkında değildir. Bu sizi sadece insan yapar.

- Bu yüzden dışarıyla savaşarak rahatlamak yerine kendinize şefkat gösterin. Nefes egzersizleri ve yazı yolu ile her gün öfkenizi azaltın.

- Gücünüz arttıkça kabalaşmadan ama geri çekilmeden sınırlarınızı aşanlara çizgiyi belli edin.

Örneğin; “ Bıktım sizin gibi dağınıkların arkasını toplamaktan!” demek yerine “Enerjim kalmıyor bu yüzden herkesin kendi dağınıklığı ile ilgilenmesini istiyorum.” Demek.

- Dedim ama olmadı diyebilirsiniz . Demeyince ne değişir? Bu konuda da gerekirse dağınık kalmasını göze alarak, buna tahammül ederek geri adım atmamış olursunuz.

- Sınırlarınızı puanlara ayırın. Her durum her konu her yer aynı oranda canınızı sıkmaz. Bu yüzden sizin için sorun olan her konuyu önem sırasına göre sıralayın, bunu bilin ve ne kadar geri adım atmayacağınızı bu şekilde anlamış olun.

- Acele etmeyin. Kendinize yardımcı olun önce en kolay yerlerden çizgiyi göstermeye başlayın bu sayede kalıcı ve daha cesur adımlar atmaya başlarsınız. Yıllardır çizgileriniz geçilirken bir anda büyük adımlar atmaya alışık olmanız çok zordur.

Not 1: Unutmayın , bazen bazıları saygısızdır evet ama genel anlamda insanların bize nasıl davranacağını insanlara biz tutumlarımızla öğretmiş oluruz. Sorumluluğu alın , sadece suçlamayın.

Not 2: Hayır dediğiniz için size kızanlar , bozmak isteyenler olacaktır. Sınav burada başlar. Bir anda hayatınızdan çıkarmak yerine yıllardır sizin de katkınızla bu hale gelen ilişkinizi onarmak için zaman verin. Sizi sevenler ayak uyduracak, kullanmak isteyenler kaçacaktır.

Not 3: İyi ilişkiler için sizin de iyi hissetmeniz gerekmektedir. Siz iyi değilseniz ilişkiniz de iyi kalmaz. Bu yüzden karşılıklı olarak iyi hissetmenin hakkınız olduğunu bilin ve hakkınızı koruyun.

Geleceğe bakış; Sınırlar adil ilişkileri ve huzuru getirir. Etrafımızdaki insanlara verdiğimiz sinyaller kendimize nasıl insanları çektiğimiz belirler.

Saygıyla, sevgiyle ve güvenle ilişkiler dilerim...

Önce kendinizi seven, sayan ve güvenen bir ilişki temennisiyle...

Sevgiler, saygılar.

Sana güveniyorum.

Ümit Beyaz

Yorumlar

Bu blogdaki popüler yayınlar

Marifet renkte mi? Yoksa...

BİR BAKIŞ: ÖPME VE ÖPÜŞME

Düşünce Kovalıyordu Peşinden